To Daddy Long Legs

Happiness

2008-02-04T13:40:00.001-08:00

4 فوریه

14:38

بابای خوبم سلام

مدتی است خبری از من نمی گیری! شاید هم می گیری و نامه هایت به من نمی رسند...

بدون تو دیگر اصلا خوشحال نیستم. ذوق نمی کنم و همیشه نگرانی عجیبی از پشت لبخندهایم سرک می کشد! نگرانی مثل اینکه شاید کدپستی ات را گم کرده باشم و نتوانم دیگر پیدایت کنم.

یک نگرانی از نوع نگران هایی که خیلی وقت ها تجربه اش کرده بودم و لی این روزها آنقدر ترسناک شده اند که ذهنم حتی از فکر کردن بهشان طفره می رود.

همه چیز اینجا خوب است، غیر از اینکه شما اینجا نیستید!

چند روز پیش می خواستم توی یک تقویم قدیمی چیزی بنویسم که نوشته های روزهای خیلی پیش را پیدا کردم. نوشته هایی راجع به یک تصمیم! یک تصمیم 40 روزه که قرار بود تمام 40 روزهای عمرم را بگیرد.

نمی دانم چرا اینقدر فراموشکار شده ام! پاک یادم رفته بود که خیلی وقت پیش ها، شب هایم پر از دفدفه های این روزها نبودند و پر از تو بودند. یادت می آید؟

یک جورهایی به گذشته حسودیم می شود. بابا جان تاحالا دیده اید کسی به خودش حسودی کند؟

توی نوشته هایم نوشته بودم "خرید یک کفش تمام غصه هایم را پاک کرد"! وای که چه دل کوچکی داشتم. دیشب داشتم فکر می کردم، این روزها که تو نیستی! حتی خریدن یک میز کامپیوتر خیلی خوشگل هم خوشحالم نمی کند...

همیشه دوستت دارم

جودی

Layer Hussain

2008-02-04T03:24:00.000-08:00

دختر بودن یا نبودن

مسئله این است!

بابالنگ درز عزیز

مدتی است به اهمیت قبول کردن دختربودنم پی برده ام! شاید از روزی که عقد هدی دعوت شدم و وفتی وارد سالن شدم، sport ترین آدم آنجا بودم. طوری که صدای مهرنوش هم درآمد!

مهسا که ید طولانی تری از من در دختر بودن دارد، مدتی است برایم کلاس دختر بودن گذاشته است.

درس اول: درس اولش تمیز نگه داشتن اتاق بود. هیچ لباس و کاعذی نباید توی اتاق افتاده باشد! و این یعنی یک چیز عذاب آور! چند وقت پیش، شاید بتوان گفت بعد از تمام شدن کارآموزی خیلی تلاش کرده بودم تا مثل برادران ز تمیز و مرتب باشم ولی همان چند روز اولی هم که موفق بودم اتاقم به طور مشمئز کننده ای حوصله ام را سر می برد!

هر چه باشد باید می پذیرفتم. چون مهسا معلم سخت گیری است و اگر از شاگردی مثل من ناامید می شد دیگر حاضر به آموزش درس بعدی نبود!

باز هم چند روز اول خوب بود و بعد از آن همان آش بود و همان کاسه !

درس دوم: خرید یک پالتوی خانمانه!

مهسا می گوید که من خانم جوانی شده ا م و باید بدون توجه به قیمت لباس و حتی اینکه چه چیزی را دوست دارم کمی دخترانه تر باشم و دست از سر کاپشن های بیچاره بردارم.

فکر میکنم از این واژه ی کمی هم برای این استفاده است که زود از روند دختر بودنم دل-زده نشوم و قدری امیدوار باشم و طاقت بیاورم!

بالاخره با اصرار همه ی خانواده یک دست پالتوی فوق العاده مدیر پروژه-گونه خریدم.اوایل آنقدر تویش ناراحت بودم که تا به شیشه ی مغازه ها می رسیدم، سعی می کردم خودم را توی آنها نگاه کنم تا مطمئن شوم خودم هستم و بلکه اندکی! با این جودی جدید اخت شوم. مژده اینکه حالا بهتر شده ام و گاهی فراموش می کنم که به جای کاپشن پالتو تنم کرده ام!

گاهی اوقات که خوب فکر می کنم می بینم هنوز باور نکرده ام که داستان قدیمی وکیل حسین و خانواده اش آنقدر که به افسانه های اساطیری می ماند واقعیت است. یک افسانه با سی هزار دیو و هفتاد و دو دلبر! یک افسانه پر از هیجان، امید، انتظار، عطش!

یک افسانه بر عکس افسانه های دیگر! توی همه ی افسانه های اساطیری شوق پیروزی دلبرها خنده را از لبهای ما بر نمی دارد ولی این بار خنده های ما اگر حتی بر روی لب هایمان بماسد، خیلی تلخ می شود. آنقدر تلخ که بعد از چند قرن هنوز اشک آدم را در می آورد!

بابا جان

نمی دانم چرا احساس می کند

هر سال

حتی اگر چند قرن دیگر هم بگذرد

هر شب

حتی اگر شب های چند قرن دیگر هم بگذرند

توی یک دشت

یک آدم خیلی بد جنس

گوشواره ی کوچکی را از گوش یک دختر چهار ساله ی تشنه ی یتیم می کشد

با دست های بزرگش به صورت کوچکش سیلی می زند

و آن مرد

آن مرد بد جنس

آنقدر خواب است که هیچ چیز... حتی صدای نعره های وجدانش هم، بیدارش نمی کند...

+

2008-01-11T04:44:00.000-08:00

همین الآن...

این سومین بار است که برایتان می نویسم

دو بار نوشتم و همه چیز یکدفعه پرید!!!

شاید چیزهایی گفتم که نباید می گفتم، نباید می شنیدید

حالا که شنیدید! نشنیده بگیرید...

داشتم می گفتم که باورهایم قندیل بسته اند

فسیل شده ام، سنگ شده ام

فرکانسم نسبت به فرکانس این روزها 180 درجه پس فاز است

در loop بی نهایت روزمرگی! بدجوری گیر افتاده ام. به یک intrrupt ساده نیاز دارم.

یک reset هم خیلی چیزها را حل می کند

این برای شما که کاری ندارد

کمکم کنید

ارادتمند

ج.آ مبهوت

Lawyer-Mehdi

2008-01-11T03:19:00.000-08:00

یازده - یک - دوهزاروهشت

روزهایی که خیلی سردند!

بابالنگ دراز عزیز

متولی مهربانم

این روزها خیلی زود می گذرند. انگار می خواهند ثابت کنند که چقدر کوتاهند و چقدر زود امتحان های کذایی هر ترم شروع می شوند. زمستان امسال با برف شروع شد. از یک شنبه ی همین هفته (به قول مهسا!) ننه سرما چنان فوتی کرده است که همه چیز سرجایش یخ زده! حتی دل های ما...

زندگی مان یک جورهایی فلج شده است بابا! دیگر حوصله ندارم وقتم را توی اتاق سردم بگذرانم. برای درس خواندن هم که هیچ وقت حوصله نداشتم. کارهای شرکت هم که تمامی ندارند. من مانده ام و چند دست لباس و چند تا شلوار و یک پتوی نه چندان گرم و بی نهایت خواب پریشان!

از آن خواب هایی که مدام آرزو می کنی که ای کاش خواب باشی و چیزهایی که می بینی واقعیت نباشند...

چه خوب هم که نیستند!

روزهای اول بارش برف بود که مهسا مثل بچگی های من جنب و جوش برف بازی امانش را بریده بود ولی من برخلاف اصرار او حوصله نداشتم.هیچ درک درستی از اینکه چرا مثل قبل حوصله ی برف بازی ندارم را نداشتم، تا اینکه یک دفعه اخبار، خبر تعطیلی همه جا! را داد. هرچند برای من زیاد فرق نمی کرد ولی از آنجایی که در هیپاتالاموس مغزم تعطیلی یعنی "خیلی خوب"، از ذوق سر از پا نشناخته و زیر پوست خودم نگنجیده جیغ بنفشی کشیدم و نمی دانستم جوراب را توی دستم بکنم یا توی پایم تا به جمع دونفری بالای پشت بام بپیوندم!

(تازه فهمیدم بزرگ شدن = دغدغه = بی حوصلگی!)

خودمان را خانه ی نیلوفرجون دعوت کردم .شام!

پشت میز نشسته بودیم و مشغول شام خوردن بودیم که یک دفعه نیلوفر گفت: شنیده اید آقای بهجت چی گفته اند؟

- نه!

- گفته اند: "تا حالا این حرف را به جوان ها می زدم ولی از این به بعد به پیرها هم می گویم که وکیل مهدی می خواهد به نوانخانه سر بزند!"

یک دفعه قلبم ایستاد بابا! نفسم بند آمده بود. از آن روز تاحالا یک چیز خیلی بزرگ توی دلم را پرکرده است. چیزی مثل ترس! چیزی مثل بهت! یعنی واقعا مهدی جون می خواهند به نوانخانه سربزنند؟

تا قبل از این ،وقتی این حرف که آمدنشان نزدیک است را می شنیدم با خودم می گفتم که خب! یک روز بالاخره آماده می شوم. یک لباس خیلی خوب می پوشم. یک عطر خیلی خوب می زنم.یک دسته گل بزرگ آماده می کنم و به استقبالشان می روم! ولی از آن روز نمی دانم چرا احساس می کنم که خیلی دیر است و وقتی مهدی جون بیاید من را نمی بیند.و من توی اتاقم می مانم و به پیشوازش نمی روم. و ... خیلی چیزها بابا!

مهسا می گوید : مردم آماده شدند تا آمدنش را ببینند، ما آماده نیستیم و آمدنش را می بینیم!

وای بابا!

یاد قیصر افتادم که می گفت:

این روزها که می گذرد، هر روز

احساس می کنم، که کسی در باد

فریاد می زند

احساس می کنم که مرا

از پشت جاده های مه آلود

یک آشنای دور صدا می زند

آهنگ آشنای صدای او

مثل عبور نور

مثل عبور نوروز

مثل صدای آمدن روز است

...

روزی که آسمان

در حسرت ستاره نباشد

روزی که آرزوی چنین روزی

محتاج استعاره نباشد

ای روزهای خوب که در راهید!

ای جاده های گم شده در مه!

ای روزهای سخت ادامه!

از پشت لحظه ها به در آیید!

ای روزهای آفتابی

ای مثل چشم خدا آبی!

ای روزهای آمدن!

ای مثل روز، آمدنت روشن!

این روزها که می گذرد، هر روز

در انتظار آمدنت هستم!

اما

با من بگو که آیا، من نیز

در روزگار آمدنت هستم؟

...

عمو حافظ یک شبه عمو شد!

دوش �=8�

Help Me!

2007-12-31T06:50:00.000-08:00

آخرین نفس های سال 2007

17:49

بابا جان!

همیشه دوست داشتم یک روز، کلاف سردرگم زندگی ام را بشکافم و به عشق شما آن را دوباره از نو ببافم!

اما این گره کور که می بینید، خیلی وقت است نمی گذارد زندگی ام را رج به رج، از نو ، بخاطر شما ببافم...

بابای مهربانم

چند وقت است یک بغض کوچک، دارد، توی ذره ذره وجودم رشد می کند. بزرگ می شود. درست مثل نقطه عطف هایی که نمودار را می پیچانند، همه چیز برایم پیچیده شده است. مثل شیب نمودارهایی که در بی نهایت صفر می شوند، میان زمین و آسمان مانده ام!

منفی زیر رادیکال شده ام!

دیگر حتی از قدر مطلق ها هم مثبت بیرون نمی آیم!

خسته ام بابا

کمکم کن

...

RoleS

2007-12-14T00:12:00.000-08:00

جمعه

14 دسامبر 11:20

بابالنگ دراز عزیز سلام

لطفا یک لحظه صبر کنید.توضیح می دهم!

بابا جان

آدم وقتی بچه است، فقط بچه است و باید سعی کند بچه ی خوبی باشد. بزرگتر که می شود ،چند تا دوست پیدا می کند و باید سعی کند دوست خوبی هم باشد. کمی بزرگتر که می شود به مدرسه می رود .دو نقش به نقش های زندگی اش اضافه می شود. یعنی باید سعی کند بچه ی خوب، دوست خوب، شاگرد خوب و هم کلاسی خوبی باشد.

چند سال می گذرد و می فهمد که از اول اینجا نبوده و شما لطف کردید و او را به اینجا آورده اید. از آن به بعد باید سعی کند فرزندخوانده ی خوبی هم برای شما باشد.

روزها می گذرند و روز به روز به تعداد دوست ها و معلم های زندگی اش اضافه می شود. گاهی اوقات به تعداد همسایه ها هم اضافه می شود و آدم باید سعی کند همسایه ی خوبی هم باشد (مثلا چون کلید خانه را ندارد و پشت در مانده،مرتب زنگ طبقه بالایی ها را نزند! ;-) )

روز به روز به تعداد نقش های آدم اضافه می شود. تا اینکه آدم سر کار می رود و یک نقش جدید مثل "هم کار" به نقش های دیگرش اضافه می شود. یعنی هم باید فرزندخوانده ی خوبی باشد، هم فرزند خوبی، هم دوست خوبی هم ، هم دانشگاهی خوبی هم شاگرد خوبی هم همسایه ی خوبی هم فامیل خوبی! (و چه بسا هم معلم خوبی!)، هم ، هم کار خوبی .. گاهی اوقات دامنه ی این نقش ها به کارفرما ، هم محله ای ، هم شهری و هم وطن هم می رسد و تو گیج می شوی که چطور می توانی همه ی این نقش ها را به خوبی بازی کنی! (حواستان که هست؟ تازه جلوتر از این نرفتم واگرنه!!!)

باباجان خسته ام

شرمنده ام!

توی این مدت آنقدر سعی کرده ام هم کار و دوست خوبی باشم که نقش فرزند خواندگی ام کمرنگ شده است. مدت هاست برایتان چیزی ننوشته ام و شما را در جریان درس هایم قرار نداده ام. هرچند می دانم نقش فرزندخواندگی از همه ی نقش ها مهم تر است ، چون اولین نقشی است که یتیم های این نوانخانه پیدا کرده اند و اگر این نقش را شما به ما نمی دادید، نقش های دیگر برایمان بوجود نمی آمدند... ولی باز هم مثل همیشه سعی نکردم فرزندخوانده ی خوبی برایتان باشم.

باشرمندگی بسیار

جروشایی که سخت سرگردان است!

Difference

2007-11-29T16:22:00.001-08:00

30 نوامبر

چند ساعتی ایست وارد جمعه شده ایم!

بابای خوبم سلام

الآن که دارم برایتان می نویسم ، حالم کمی گرفته است. مثل آن آسمانهایی شده ام که پر از ابرهای سیاه هستنند. نه می بارند، نه بادی هست تا ابرها را تکان بدهد...

بگذریم!

تازگی ها خیلی خاطرتان را تلخ می کنم

بابا جان! شما هم قبول دارید که آدم ها با هم فرق دارند؟ من فکر می کنم اگر اینطور نبود حوصله ی ما سر می رفت. و شاید هم حوصله ی شما بیشتر سر می رفت.چون هر روز صندوق پستی تان پر از نامه هایی شبیه هم می شد و شما مجبور بودید همه شان را بخوانید. شاید هم فقط یکی شان را می خواندید و بقیه اش را دور می انداختید. با این حال باز هم حوصله تان سر می رفت چون نامه یی برای خواندن نداشتید. من فکر می کنم تصمیم می گرفتید نوانخانه ی دیگری تاسیس کنید تا از آنجا هم نامه های دیگری برایتان فرستاده شود!

نمی دانم چرا از اولین باری که سر کلاس های آقای کلانتری -استاد محبوب این ترمم- نشستم،همه چیز را به شکل تابع می بینم. بعضی اوقات که به آدمها نگاه می کنم، ناخودآگاه در ذهنم تجزیه تحلیل می شوند. خیلی زود یک نمودار دوبعدی در ذهنم رسم می شود و مشخصات آدمها در دو بعد آن قرار می گیرند. مثلا محور افقی سن و محور عمودی طرز برخورد آنها، وقتی که به یک گودال می رسند!!! اینجوری تحلیل آدمها خیلی جذاب تر است.

من فکر می کنم آدمها با هم فرق دارند و به یک نمودار Sin می مانند و یک پوش دارند که به طرف صفر میل می کند. محور x شما هستید. آدم ها در زوایای مختلف، مقادیر مختلفی می گیرند. بعضی ها y شان خیلی از شما بیشتر است و به 1 می رسد و بعضی های دیگر خیلی کمتر است و به -1 می رسد. و بعضی ها هم y شما هستند!

اگر این تابع را در x هایی که به بی نهایت میل می کنند بررسی کنید می بینید که همه ی آنها به صفر که شما هستید میل می کنند. فکر می کنم این تابع نشان می دهد که همه ی آدم ها با اینکه با هم فرق دارند در بینهایت به شما میل می کنند! درست می گویم؟

باباجان... منتظر version بعدی تابع من باشید

ارادتمند

جودی حالش کمی گرفته!

پ.ن: به نظرم می رسد این تابع sin(x)/x باشد!

Difference

2007-11-29T16:20:00.000-08:00

30 نوامبر

چند ساعتی ایست وارد جمعه شده ایم!

بابای خوبم سلام

بگذریم!

تازگی ها خیلی خاطرتان را تلخ می کنم

باباجان... منتظر version بعدی تابع من باشید

ارادتمند

جودی حالش کمی گرفته!

پ.ن: به نظرم می رسد این شکل sin(x)/x باشد!

Color

2007-11-19T08:10:00.000-08:00

19 نوامبر

20:30 ، دوشنبه

بابالنگ دراز عزیز

دیروز که بعد از ارسال نامه ام چک نویس آن را دوباره خواندم، دیدم:

IF Afaghoo = x , x>>N

اینطور فکر نمی کنید؟ :-D

امروز طبق معمول دوشنبه ها شرکت بودم. برای اولین بار چند تا مشق کشیدم و به استاد گرافیکم تحویل دادم. خانم چ.م هم آنقدر تحویلم گرفتند که ذوق زده شدم. قرار شده است مشق بعدی، 3 طرح درباره ی سایت شعر متناسب با سه گروه سنی کودکان، نوجوانان و گروه میانسال باشد و باید سعی کنم در کارهایم حتما از تضاد استفاده کنم.

خانم چ.م بعد از دیدن کارهایم گفت که تضاد در روحیه ی من وجود ندارد و بیشتر اهل هارمونی هستم. گمان می گویم درست می گوید ،هرچند آنقدر من را لطیف و آرام دیده که حدس زد اردیبهشتی باشم![خبر ندارد چه قدر در الیاس بودن مهارت دارم ;-) ]

تا بعد

دوستدارتان

ج.آبوت

:-?

2007-11-18T03:37:00.000-08:00

18 نوامبر

بابای خوبم سلام

این روزها گرچه به نظر می رسد تلورانس برنامه ریزی زندگی ام در حدود دقیقه است اما جای چیزی این وسط خالیست که نمی دانم چیست!

به لطف مهربانی های شما همه چیز خوب است .مامان آفاق، همسایه ی طبقه پایینی مان چند روز پیش عمل کردند و الحمدلله الآن زنده هستند.گویا استخوان لگنشان از سه جا شکسته بود! الآن هذیان می گویند. طبیعیست بابا؟! روزهای اول می گفتند که از اثرات بیهوشی است اما الآن خیلی از بیهوشی گذشته است و هنوز خوب نشده اند.

آقای دزفولیان، شوهر مامان آفاق گرچه از سلامتی مامان آفاق خوشحالند اما شدیدا دچار فراموشی شده اند.

آقای شهریار و شهرام، پسرهای مامان آفاق خبر عمل را شنیده اند و خدا می داند ،چقدر ناراحت هستند. قرار شده است که آقا شهرام ، جمعه ی آینده که مامان آفاق قرار است مرخص شوند به ایران بیایند و 3 ، 4 هفته بمانند و بعد از آن اگر لارم بود آقا شهریار بیایند.

بابا جان! یک روز استاد قدرتمان داشت درباره ی خاصیت خازنی خطوط برق فشار قوی صحبت می کرد، احساس کردم چقدر نیاز دارم زیر یکی از این دکل ها بایستم تا شارژ شوم! انگار دیگر فرکانس وجودی ام با فرکانس هیچیک از هیجانات زندگی هم فاز نیست.چیزی این وسط گم شده است!

بابا جان، تو نیستی؟

ارادتمند

کماکان همان جروشا با 23 درجه اختلاف فاز!

Afaghoo...

2007-11-13T07:41:00.000-08:00

7:45 AM!

دوشنبه 12 نوامبر

بابای عزیزم سلام

چند روزی بود که مامان آفاق - همسایه پایینی مان - می افتاد و ما را صدا می کرد تا بلندش کنیم. گاهی اوقات هم وقتی توی صندلی راحتی اش لم می داد ، نمی توانست بلند شود. می رفتیم پایین و بلندش می کردیم. امروز وقتی رسیدم، دیدم پرده شان کنار رفته و توی خانه شان پیداست. در را باز کردم و وقتی می خواستم از کنار خانه شان رد شوم، دیدم درشان هم باز است.

بالا که رفتم، مامان و بابا داشتند پولهایشان را می شمردند. بابا آماده شده بود. گفتند که مامان آفاق دوباره افتاده!

مامان زیر لب گفت "انگار این بار سکته کرده"!

و امروز برای سومین بار در دو سه روز اخیر، اورژانس به خانه شان آمد...

تمام نمی شوند این روزها بابا؟

نمی گویم ناراحت هستم ولی دلم بدجوری گرفته است. مریض که بودم، در نهایت بی حالی شاد بودم و خوشحال از نگاههای بی وقفه ی تو! ولی بقیه ناراحت بودند و بی قرار از اینکه کی خوب خواهم شد...

مثل این روزها که آبی خوشحال است و ما بی قرار از غم از دست دادنش

باورم نمی شود بابا! هنوز باورم نمی شود...

حس می کنم آبی به یک مسافرت دور رفته است.

مسافرتی مثل یک خواب عمیق!

زیر سایه ی درخت نارنج

همانطور که خواسته بود...

بابا جان، اگر خدایی نکرده حال مامان آفاق از این بدتر شود، پسرهایش دیوانه می شوند. کمکشان کن تا آنها هم بازی پیچیده ی روزگار را بپذیرند

ارادتمند

جروشا آبوت

پ.ن:از نوه ی عزیز بخاطر محبتها و نگرانی هایش،از پیر فرزانه و استاد بخاطر کمک ها و تشویقهایشان و از مهسا بخاطر همه چیز بی نهایت ممنونم

Still-Aabi...

2007-11-09T13:07:00.001-08:00

جمعه 11:18

11/9/2007

بابالنگ دراز خوبم

انگار باز هم یک قلب نقره ای توی آسمان برق می زند!

آبی از پیش ما رفت و آمد پیش شما! پیش شوهر مهربانش و همه آنهایی که دوستشان داشت...

عید امسال بود که آبی با خنده ی مهربان و همیشگی اش، خوابی که دیده بود را برایمان تعریف می کرد.

می گفت توی یک پنج دری نشسته بوده که شوهرش می آید و می گوید که می خواهد آبی را ببرد. آبی به شوهرش می گوید که صبر کند تا آبی آماده شود. آبی از یکی از درهای پنج دری بیرون می رود، در را از بیرون قفل می کند تا شوهرش نتواند آبی راببرد.

انگار همین مسافرت بود که آبی از زیبایی حسرت برانگیز شوهرش تعریف می کرد و اینکه چقدر او را دوست داشته!

"جواهری بود. قدش مث آدِی (دایی) محسنتو بود. گیسوش بلندِ طلایی بود .گیسشو می کرد. خاک عالم بر سر من. لایقش نبودم"

و ما هم برای اینکه بگوییم در خور شوهرش بوده غلغلکش می کردیم و آبی هم از ته دل می خندید...

اولین شب بعد از فوت آبی مامان نیت کردند که یکی خواب آبی را ببیند. یکی از دختر هایش خواب دیده بود که آبی صورتش را به صورت شوهرش چسبانده. دایی محمد هم خواب دیده بود که یک کبوتر، از بیرون پنجره به داخل خانه نگاه می کند. یک کبوتر دیگر هم توی خانه مدام خودش را به پنجره ی شیشه ای خانه می زند تا از خانه بیرون برود و دایی هر کاری می کند نمی تواند کبوتر را بگیرد...

زندگی بعد از فارغ التحصیلی به این عشقولانگی دیده بودید؟ فکر می کنم یانگوم و مین جانگو هم نتواند بعد از فارغ التحصیلی اینقدر عشقولانه باشند!

ارادتمند

جروشا آبوت

پ.ن:بابا جان! این جا خبر ها زیاد است و وقت کم! خیلی زود باز هم برایتان می نویسم

Still-Aabi...

2007-11-09T13:00:00.000-08:00

جمعه 11:18

11/9/2007

بابالنگ دراز خوبم

انگار باز هم یک قلب نقره ای توی آسمان برق می زند!

آبی از پیش ما رفت و آمد پیش شما! پیش شوهر مهربانش و همه آنهایی که دوستشان داشت...

عید امسال بود که آبی با خنده ی مهربان و همیشگی اش، خوابی که دیده بود را برایمان تعریف می کرد.

انگار همین مسافرت بود که آبی از زیبایی حسرت برانگیز شوهرش تعریف می کرد و اینکه چقدر او را دوست داشته!

"جواهری بود. قدش مث آدِی (دایی) محسنتو بود. گیسوش بلندِ طلایی بود .گیسشو می کرد. خاک عالم بر سر من. لایقش نبودم"

و ما هم برای اینکه بگوییم در خور شوهرش بوده غلغلکش می کردیم و آبی هم از ته دل می خندید...

ارادتمند

جروشا آبوت

پ.ن:بابا جان! این جا خبر ها زیاد است و وقت کم! خیلی زود باز هم برایتان می نویسم

AABI...

2007-11-08T06:29:00.000-08:00

جمعه 2 سپتامبر

بابالنگ دراز عزیزم

چند روزی است که خبر مریض شدن "آبی" مادربزرگ مامان به گوشمان رسیده است. هرچند خبر عجیب و غافلگیر کننده ای نبود اما از روزی که این خبر به خانه ی ما آمد وضعیت خانه یک جورهایی زرد است(شاید هم نارنجیست!!!)

مامانِ تازه از سفر برگشته تصمیم گرفتند دوباره به سفر بروند و من و مهسا - که تنها بهانه ی مسافرتهای به سمت جنوبِ عیدهایمان آبی بود - می خواهیم او را ببینیم.

بغض مامان این روزها خیلی نازک شده و زود می شکند. بابا که می خواهد تنها بماند، ناراحت و کم حوصله شدند. مهسا دل توی دلش نیست و من هم... نمی دانم!

چه روزهای عجیبی اند این روزها بابا!...

نمی دانم چرا! هربار که تصمیم گرفتم برایش دعا کنم، چیزی مانعم می شد. تا همین پارسال، هر بار که حرف مرگ می آمد، آبی می خندید و می گفت: "ننه من نمی خوام بمیرم". شب ها وقتی خواب می دید یکی از اقوامِ از دنیا رفته(که معمولا شوهرش بود)، آمده تا ببردش، در را توی خواب به رویش می بست و فرار می کرد.

اما یک سالی است که آبی مثل قبل نیست. صدایش خش دار شده و قلبش مثل گنجشک تند تند می زند. آنقدر تند که حتی از پشت لباس ململش هم پیداست...

چشم هایش کم شو شده و ما را فقط از روی صدا می شناسد. گوشهایش به تیزی قبل نیست.ولی الحمدلله حواسش مثل همیشه سرجایش است...

توی این یک سال اخیر، آبی انگار انتظار مرگ را می کشید. مدام ناله می کرد و سختش بود... شاید دارد به آرزویش می رسد ولی...چقدر سنگدلم بابا!

مامان می خواهد مانتوی مشکی بخرد. امروز برای کت مشکی اش دنبال دکمه می گشت. خانه ی مامان بزرگ اینها، این روزها خیلی شلوغ است. انگار فامیل تازه یادشان آمده که در این خانه خانم مسنی هم زندگی می کند. دایی محسن کار و زندگی اش را رها کرده و برای دیدن آبی رفته! گریه هایش آبی را متعجب ناراحت می کند. بنده خدا انگار از هیچ چیز خبر ندارد. دایی احسان هم درسش را ول کرده و به دیدن آبی رفته! انگار همه دارند برای اتفاقی که هنوز نیفتاده آماده می شود ...

حدود دو ساعت بعد

الآن حدودا" 45 دقیقه است که خیلی چیزها عوض شده. دایی محمد تماس گرفت. صدایش خیلی جدی و مضطرب بود. حال آبی را پرسیدم. گفت مامانت اونجاست؟ سوالم رو دوباره تکرار کردم و او هم همان جواب را تکرار کرد. گوشی را به مامان دادم. مامان پرسید: "آبی فوت شده؟". دایی گفت که حالش خوب نیست. سوال های مامان تخصصی تر شد. درباره ی هوشیاریش پرسید و دایی گفت که سطح هوشیاریش پایین است و اینکه باید زودتر خودمان را برسانیم.

حالا لباس مشکیِ بابا اتو شده است.بابا هم تصمیم گرفته با ما بیاید. من و مهسا هم کمدها را ریخته ایم بیرون تا تیره ترین لباس ها را انتخاب کنیم. عجله ی مامان هم برای پیدا کردن لباسهای تیره بیشتر شده است. مهسا پیشنهاد داد که شاید اتفاقی نیفتد. بهتر است لباسهای روشن هم ببریم. یک دست لباس روشن هم برداشته ایم. وقتی می خواهیم از اتفاقی که ممکن است بیفتد صحبت می کنیم، از شرم پوزخند تلخی روی لبهایمان می نشیند. انگار دیگر حواس آبی مثل قبل جمع نیست!...

3 سپتامبر 11:45

بابای خوبم

همین الآن شاگردم رفت و من منتظرم، 12:30 بشود تا راه بیفتیم. وقتی حدود 9:30 امروز از دانشگاه برگشتم، چشم های مامان مثل زمان بیماری من شده بود. فهمیدم آنقدر گریه کرده اند که زیر چشمشان پف کرده است. بابا توی آشپزخانه مشغول شستن ظرفها بود!!! جو خانه دستم آمد.

چند دقیقه ای می شد که با دایی صحبت کرده بودم. دایی گفت که آبی مثل دیشب است.

هنوز جای شکرش باقیست...!

3 سپتامبر 14:20

الآن حدود 14:20 است و ما در حال حرکت هستیم. لهجه ی هم سفری های جهرمی مان را می شنویم. قند توی دلمان آب می شود.مهسا جوگیر شده و شروع کرده است به جهرمی حرف زدن. هوای اینجا خیلی گرفته و خفه است. مهسا می گوید " جهرمی ها به خفه است می گویند 'خفه یه' و شیرازی ها می گویند 'خفن'!

چهار تایی از خنده ریسه می رویم...

(5 کیلومتری شیراز بودیم که مامان بزرگ تماس گرفتند. خواستند گوشی را به بابا بدهم. مهسا خواب بود. نگاه من و مامان به صورت بابا بود تا بفهمیم چه اتفاقی افتاده است -شاید بهتر است بگویم اتفاقی افتاده است یا نه! - بابا می گویند اِ! باشه می آییم.باشه!...)

سه شنبه شب!

ساعت 8:14 است و دات ماتریکسِ بالای سر راننده دمای بیرون را 12 درجه ی سانتی گراد نشان می دهد. شب است. تاریک... و آسمان، آسمان کویر است.دب اکبر، دب اصغر، خوشه ی پروین و جوزا و ...توی آسمان آنقدر تنگاتنگ ستاره های دیگر قرار گرفته اند که به آسانی نمی توان تشخیصشان داد.چند دقیقه پیش یک شهاب هم دیدم که خیلی زود محو شد. آنقدر زود که نگذاشت بفهمم توهم بوده یا واقعیت! مهسا که در صندلی سمت راستم نشسته است، خوابیده بود. همین الآن بیدار شد و از اینکه دارم توی تاریکی برایتان می نویسم عصبانی شد بابا!

طرز خوابیدن مهسا خیلی وحشتناک است. اکثر اوقات با دهان باز می خوابد و من هر از چند وقت دستم را زیر بینی اش می گیرم تا مطمئن شوم هنوز نفس می کشد! من و مهسا امروز ظهر با اتوبوس به طرف تهران حرکت کردیم. اتوبوس آنقدر خلوت است که در بیشتر صندلی های دو نفره ، یک نفر دراز کشیده است.

بابا جان!

هیچ حس شاعرانه ای برای توضیح طبیعت تاریکی که از پنجره ی بزرگ اتوبوس می بینم را ندارم.حیف!

کوه ها هم به رنگ آسمان در آمده اند. آنقدر سیاه که تصور می کنی نقاش طبیعت! با قلم مویی، کمی رنگ قهوه ای تیره به بعضی از جاهای آسمان کشیده است(نقاشی اش خیلی شبیه شماست بابا (-; )... وهم و تاریکی چنان در هم تنیده اند که مدام تصور می کنم که اگر بیرون بودم و ماشینم خراب می شد چکار می کردم!

الآن ساعت 5 است و من باز هم از خواب پریده ام. راننده سرعتش را خیلی زیاد کرده. در آسمان سمت راستم، بالای بالا، ستاره ی قطبی مثل همیشه پررنگ! و یک ستاره ی خیلی خیلی ریز، سمت شمال غربی اش. آنقدر کوچک است که نمی توانم تشخیص بدهم خطای چشم است یا واقها خبری آنجاست! و درست زیر آن، به فاصله ی 30- 40 سانتی از دید من، هلال ماه قرار گرفته ،آنقدر پایین که گه گاه پشت کوههای کوچک کنار جاده گم می شود. فوق العاده است!

بچه تر که بودم، هیچ چیز نمی توانست حواس من را از نگاه کردن به ماه منحرف کند ولی الآن امان از این دکل های برق! درس قدرت این ترم بدجوری دارد کار خودش را می کند.

چراغ های جاده انتظارمان را می کشد. مارپیچ بالا رفته اند. مثل Z !

یاد چراغهای دانشگاه آزاد که روی کوه دماوند چیده شده اند می افتم. با هر تکان مهسا، دفترم را جمع می کنم که مبادا بیدار شود و دعوایم کند. به نظر می رسد 41 کیلومتری قم هستیم. تابلوی آبی رنگ سمت وسط جاده 41 را نشان می دهد و یکی از این مغازه های "سوهان پسران" کنار جاده یعنی قم!

گمان می کنم - همانطور که حدس زده بودم - مهسا به مدرسه اش نرسد.

بابا! راستی خانه ی شما کجاست، بعضی ها می گویند که شما فقط یک خانه دارید و آن هم در عربستان است. بعضی ها می گویند چند تا خانه دارید و من فکر می کنم بی نهایت خانه دارید!

دل من یکی از آنهاست، هرچند مرتب به این خانه سر نمی زنید.(خودشیرینی از این بیشتر دیده بودید؟ ;-) )

بابا بزرگ امسال حرف های عجیبی می زدند.(عجیب یعنی از ایشان بعید بود!) می گفتند سلام یعنی بابا. حالت چطوره یعنی بابا! همه ی چیزهای خوب یعنی بابا... بابا! چه کار کرده اید که همه اینقدر شما را دوست دارند؟ مهره ی مار دارید؟ به من هم می دهید؟

تبلیغات بزرگ LG،Nokia، سامسونگ و رادو-ی کنار جاده، من را یاد تهران می اندازد. پس در جاده ی قم - تهران هستیم.

هرچند مناره های طلایی مرقد امام از دور پیداست ولی ساعت 5:33 را نشان می دهد و این یعنی شمارش معکوس 1:27 دقیقه ای برای مهسا شروع شده است!

از چند کیلومتری عوارضی صف اتوبوس ها، باز هم سرعت ماشین را می گیرد. احتمال می دهم 30 دقیقه معطل شویم (بابالنگ دراز عزیز! اگر آمارِ احتمال دادن های من را بگیرید متوجه می شوید که تا چه میزان در این درس مهارت دارم!).

بابا جان! صبح ها فلق است که می زند یا شفق؟ همان الآن زده است و تنالیته ای از رنگ های ارغوانی تا نارنجی و نارنجی تا آبی را بوجود آورده است. تعجب می کنم چرا چیزی به اسم سبز توی آسمان می بینم. (شما می دانید؟) انگار زرد چوبه ی آسمان ته نشین شده است (چه حس شاعرانه ای D-:)

Ghaaf!

2007-10-30T15:13:00.000-07:00

و قاف حرف آخر عشق است
آنجا که نام کوچک تو آغاز می شود

31 اکتبر

12:14 شب...

دیشب خیلی غمگین بود. ماه توی قلبم شکسته بود. شکسته های ماه به گو شه های دلم گیر می کرد. گاهی دلم می سوخت.آسمان ماه نداشت و کسی نمی دانست چه اتفاقی برای ماه افتاده است. همه جا را گشتم تا بتوانم چیزی پیدا کنم و این ماه شکسته را بند بزنم. آسمانِ بدون ماه زیادی تاریک است.آدم ها گم می شوند.

آخرش لای یک کتاب دو جمله پیدا کردم، ماه شکسته را با همان دو تا جمله به هم چسباندم. ماه به آسمانم برگشت. دامن آسمان مشکی بود.

***

به دوستم گفتم: مولانا دو تا جمله ی قشنگ توی کتابش دارد. جمله های قشنگش زیاد است، اما دوتایش برای من کافی بود تا ماه شکسته را درست کنم.

دوستم گفت: ماه شکسته؟ جمله ی قشنگ یعنی چه؟ گفتم:((خدا را بوسه می دهم و در او می غلتم.)) دوستم جواب نداد. گفتم:((و من در این میان می دیدیم که هم من و هم چرخ و هم افلاک و خاک و عرش، همه بر دوش خداییم تا کجا ما را خواهد انداختن.)) دوستم نتوانست جمله ها را بو کند.جمله ها توی هوا معلق ماندند. دوستم رفت. قلبم از دستم افتاد... ماه شکست.

***

بغضم شکست...باران گرفت. بلند شدم. خدا را بوسیدم. خدا ماه شکسته را از روی زمین برداشت و نازش کرد. ماه خوب شد. خدا ماه را دوباره توی آسمان گذاشت.

***

امشب یک قلب نقره ای توی آسمان خدا برق می زند.

این را نوه ی مادرِ دوستِ مامان، بعد از فوت مادربزرگش نوشت.

و من هم امشب یک قلب نقره ای در آسمان می بینم بابا...

شکایت نمی کنم!

خوب ها را جدا می کنی ، فارغ التحصیلشان می کنی تا از نوانخانه بیرون بروند.

این چیز بدی نیست

ولی یک دنیا حسرت و دل تنگی برای ما می ماند

مثل امشب

که قیصر دیگر پیش ما نیست...

حرف های ما هنوز ناتمام

تا نگاه می کنی وقت رفتن است

باز هم همان حکایت هميشگی

پیش از آنکه با خبر شوی

لحظه ی عزیمت تو ناگزیر می شود

آی.... ای دریغ و حسرت همیشگی

ناگهان چقدر زود دیر می شود

بابا!

کدام یک از شعرهایش را برایتان بنویسم تا های های، شگفت زده شوید؟

حتما الآن پیش شماست و دارد برایتان شعرهایش را می خواند و شما مبهوت و مفتخر از داشتن چنین پسرخوانده ای به او زل زده اید و گوش می کنید.

چه بگویم بابا...که خودش خیلی قشنگ گفت:

افتاد
آنسان که برگ
- آن اتفاق زرد -
می‌افتد

افتاد
آنسان که مرگ
- آن اتفاق سرد -
می‌افتد

اما
او سبز بود و گرم که
افتاد

چه بگویم بابا؟

زندگی ام گره خورده با شعرِ "یک خط در میان"ش بود که می گفت:

در کتاب چار فصل زندگی

صفحه ها پشت سر هم می روند

هر یک از این صفحه ها، یک لحظه اند

لحظه ها با شادی و غم می روند

آفتاب و ماه، یک خط در میان

گاه پیدا، گاه پنهان می شوند

شادی و غم نیز هر یک لحظه ای

بر سر این سفره مهمان می شوند

گاه اوج خنده ی ما گریه است

گاه اوج گریه ی ما خنده است

گریه، دل را آبیاری می کند

خنده، یعنی اینکه دلها زنده است

زندگی ترکیب شادی با غم است

دوست می دارم من این پیوند را

گرچه می گویند شادی بهتر است

دوست دارم گریه با لبخند را

بابالنگ دراز خوبم

هر روز که می گذرد بیشتر احساس تنهایی می کنم

می گویند هر آدم، "یک دنیا تنهایی" دارد و هر نفر، حتی اگر خیلی هم به آدم نزدیک باشد، می تواند فقط یک نفر از تنهاییش کم می کند!

پس خودت این دنیای باقی مانده را پر کن بابا...

شاید هم این دنیای بزرگ را گذاشته ای، تا وقتی دلمان از چیزی می گیرد یا از کسی ناامید می شویم، سراغ تو را بگیریم؟!

امشب، همانطور که داشتم توی اینترنت Search می کردم یک جمله دیدم که از زبان تو بود

نوشته بودی: باور نکن تنهاییت را / من در تو پنهانم تو در من / از من به من نزدیک تر تو / از تو به تو نزدیک تر من

یاد آقای شریعتی افتادم که در نامه ای به شما نوشته بودند:

بابا... من در کلبه ی فقیرانه ی خود چیزی را دارم که تو در عرش کبریای خود نداری

من چون تویی دارم و تو چون خود نداری

دوست دارم بی-نهایت دوستت داشته باشم

ارادتمند

جودی غمدیده!

Fear!

2007-10-28T03:10:00.000-07:00

اینجا کماکان جودی در حال نوشتن است

بابالنگ دراز عزیز

3- 4 سال پیش کنکور تمام شد

و خستگی در من آنقدر مزمن بود که نای فکر کردن نداشتم

و این روزها...

چیزی از جنس ترس، نگرانی، اضطراب... دارد در من مزمن می شود

لطفا نگذارید در من ریشه بدوانند!

جروشای پر توقع

دخترخوانده ی شما! (این یعنی اینکه ناچار به تحملم هستید بابا (-;)

Hoda-Flew!

2007-10-23T13:35:00.000-07:00

20 اکتبر 6:31

بابای خوبم سلام

این روزها سر خودم را بدجوری گرم کرده ام. باورتان می شود؟ اولین سفارش آنلاینم به زودی به ثمر خواهد نشست و من صاحب 210000 ریال خواهم شد. خوشحال نشدید، نه؟ کم است؟ می دانم. خواستم اینجوری شروع کنم، به امید آرزوهای بزرگتر!!!

یادم نمی آید چه کسی چند وقت پیش این حرف را زد(الآن یادم آمد.بهرام رادان بود)، گفت که دوست ندارد یک دفعه به جایی برسد. دوست دارد پله پله بالا برود و به نتیجه برسد. هرچند اینجا گمان نمی کنم "بالایی" یا "نتیجه ای" باشد ولی فکر می کنم یک چیزی توی همان مایه ها باشد.

حقیقتش را بخواهید،این ها همه مغلطه بود[همینجوری نوشته می شود؟ D-:]. اینجا دیگر جرات ریسک نداشتم! نمی خواستم مثل همیشه یا همه چیز باشد یا هیچ چیز! دوست داشتم همین که هست باشد!!!

دارم سعی می کنم از کارهای زهره سردربیاورم. جزوه ی PLC اش را گرفته ام تا،تا آخر این هفته تمامش کنم. ترجمه های آقای تقوی هم مانده و باید زودتر تمام شوند.این روزها که گذشت، گرچه خیلی سخت بودند ولی تمام انرژی ام را صرف نگه داشتن انرژی ام کردم. به قول مهسا دارم سعی می کنم "شادی-این ثروت فوق العاده" را به خودم ارزانی بدهم D-:

23 اکتبر 23:37

چند روزی بود حس می کردم بهتر شده ام

همانطور که 3 روز پیش برایتان نوشتم!

اما دیروز دوباره کسی خاک روی غصه هایم را فوت کرد. بابا جان! نمی دانم این دخترخوانده ی لوس دپرس را برای چه می خواستید!

پریشب: (من)- خب خانومی، فردا می بینمت

(هدی)- "خانومی" فقط واسه آقاهاست! تو که اینجوری نوشتی آقامون باور نمی کنه تو جودی باشی D-:

- یه جوری می گی آقامون انگار خبریه!

دیروز: (من)- خب داشتی از آقاتون می گفتی [کاملا همراه با شوخی بود بابا! باور کنید! :-( ]

(هدی)- آره دیگه

- نه؟ :-|

- آره

- نه؟ :-0

- آره

- نه؟ :-o

- آره

- نه؟ :-O

- آره

- ...

باورم نمی شود بابا!

دیشب خوابم نبرد

توی گلویم یکی از آن موشهای بزرگ لانه کرده! (اگر Mike این را بشنود می پرسد: دکتر رفتی؟!)

هدی پر!...

الآن دیگر فقط مهرنوش را دارم

او هم دور است

می دانی دلم تنها به چی خوش است بابا؟

به نامه ای که چند وقت ها برایتان نوشتم

به اینکه "انیس من لا انیس له" هستید

به اینکه دوست کسانی هستید که دوستی ندارند

جدی گفتید دیگر؟ ...

بابا شما چقدر به موسیقی اهمیت می دهید؟ من فکر می کنم زندگی ام بدون موسیقی یعنی سکون!

این روزها بدجوری هوس می کنم، وقتی کسی توی خانه نیست(که غر بزند چرا میوزیک غمگنانه گوش می دهی!)، میوزیک "زمستون"(و بعد از آن گلِ افشینِ) افشین مقدم را تا آخر بلند کنم و کله ام را توی بالشت فرو کنم و گریه کنم(اِی اِی اِی! چقدر از این لوس بازی هایم بدم میاد)... این روزها خیلی غریبند بابا! نمی دانم چرا...

کلی حرف دارم

و کلی خبر

حیف که وقت نیست

دوستم داشته باشید لطفا!

دوستتان دارم

ج.آبوت (مزاحم همیشگی)

پ.ن: دیروز سالی به مایک گفت که جودی کِرم دارد! مایک هم برای اینکه تظاهر کند مشکلی نیست جواب داد: "اشکالی ندارد.دکتر می تواند دارویی بدهد که خوب شود"

Am Blind!

2007-10-19T07:43:00.000-07:00

جمعه ، نوردهم اکتبر

بابا! چند روز پیش، طبق معمول کلاسم دیر شده بود. داشتم با عجله برخلاف حرکت ماشین ها از کنار خیابان عبور می کردم. سمت چپم ماشینها پشت سر هم استاده بودند. یکدفعه یک تاکسی با فاصله ی چندسانتیمتری ام ایستاد .در تاکسی جلوی من باز شد و آقایی از آن بیرون آمدند.همانطور که با عجله روی خیابان دنبال جای خالی می گشتم ،منتظر ماندم آقا خودش را کنار بکشد تا من رد شوم. صبر کردم ولی حرکت نکرد. با عصبانیت سرم را بالا آوردم.

دیدم نابیناست...

سعی کردم بدون آنکه حتی صدای نفسم را بشنود از کنارش رد شوم

بابا جان! تسلیم!

دیگر بی خود از کاه هایی که به من دادی، کوه نمی سازم

دوستدارت

ج.آبوت

پ.ن:فکر که می کنم، می فهمم که من نابینا هستم.چون داشته هایم را نمی بینم و منتظرم تا نداشته ای پیدا کنم و آن می بینم...

Addendum

2007-10-16T12:50:00.000-07:00

ضمیمه!!!

امروز...

من پراز لطف و محبت شده ام بابا

و این خیلی سخت است... وقتی فکر می کنی برای خیلی ها مهم هستی!(یک جورهایی احساس بودن! به آدم دست می دهد)

هیچ تولدی مثل امسال نبود

از اول مهر تبریکها شروع شد و معلوم نیست تا کی ادامه خواهد داشت!...(مامان می گویند "خب! تا آخر مهر!")

هر سال، بغضی از جنس پیرشدن! را پشت لبخندهای تلخی (که بیشترش ناشی از این بود که از کادو ها خوشم نیامده بود D-:) که تحویل می دادم، قایم می کردم. ولی امسال انگار پشت اشکهای شادیِ توی دلم، پنهان شده اند! امسال جور دیگریست بابا!... ترسم دیگر از پیر شدن نیست، از بزرگ شدن است

(بابا! من را ببخشید. آنقدر هیجان زده ام که نمی توانم نامه ام را پر از "!"های پشت سر هم نکنم!!!)

بزرگ شدن خیلی سخت است بابا!

درست مثل عاقل بودن

درست مثل اینکه به یک بچه ی کوچک که انرژی اش پشت حصار بزرگی! پنهان شده است بگویند که ندود، بلند نخندد، قبل از آنکه حرف بزند فکر کند، صبور باشد...( وحتی گاهی دستش را جلوی 4 تا پسر توی روغن لحیم نکند!)

از این حرف های غم انگیز که بگذریم، امسال، خیلی غافلگیر شدم. هم دوستهای قدیمی و هم دوستهای جدید، آنقدر گل کاشته اند که دیگر جایی توی گلدان دلم نمانده است!(می بینید چقدر بی ظرفیتم بابا؟!)

اینجا را نگاه کنید و بعد بگویید به من حق می دهید یا نه!

این ها کادوهایی هستند که گرفتم.

1. یک ظرف پر از شیرینی هایی که مهسا برایم درست کرده بود(و الآن تمام شده اند!)

2. یک جعبه پر از شکلات از طرف بابابزرگ(این یک جور خود تحویل گیری است! باور نکنید)

3. این هم همینطور

4. یک کتاب از طرف عطیه! (مثل همیشه غافلگیرم کرد...)

5. کاغذ کادوی کتاب عطیه(کاغذ کادو ها را هم اضافه کرده ام تا کادوها بیشتر به نظر برسند D-:)

6. یک پاکت که کادوهای عطیه توی آن بود

7. یک عدد خامه که امشب بابا برای من خرید

8. دیگه دیگه D-: (چرک کف دست است، چیز خاصی نیست D-:)

9. 4 عدد از آبنباتهای آدامسی از طرف مهسا (خیلی غافلگیرکننده بود! مخصوصا چون این رنگی اش را دوست داشتم... نمی دانم چرا اینقدر از این آبنبات ها خوشم می آید.هربار هم که می خورم تا به آدامس وسطش می رسم یکدفعه هیجان زده و غافلگیر می شوم D-:)

10. یک عدد عطر از طرف سالی!

11. یک عدد دسته گل خیلی ناز-و باز هم غافلگیرکننده - از طرف عطیه

12. یک عدد کتاب عمو حافظ از طرف فاطمه

13. ببینم این 12+1 گیر کدام کادو آمده! آخه... کاغذ کادویِ کادویِ مهساست!

14. کادوی مهسا، یک جا موبایلی خیلی خیلی بانمک (و با کلاس)

15. یک عدد لیوان از طرف دوست مامان

16. یک عدد کتاب از طرف سالی

17. جعبه ی عطر سالی

18. یک عدد عطر از طرف مامان

19. کاغذ کادوی کادوی سالی!

20. کاغذ کادوی کادوی فاطمه

21. و باز هم... کاغذ کادوی کادوی سالی

22 و 23 . یک روسری و یک پازل( که در پایین می بینید، مهسا در حال درست کردنش است!!!) از طرف دوست مامان

24 و ..... نمی دانم! (آخر کادو ها در راهند D-: )

و کلی محبت در پیامک-ها! و تماس تلفنی-ها و comment-ها و email-های دوستان، آشنایان و کنتوری های عزیز! بابالنگ دراز خوبم، از مخابرات خبر دادند، ترافیک پیام کوتاه و تماس تلفنی آنقدر زیاد بود که بسیاری از پیامک ها به مقصد نرسیدند. از قبل به دوستان تذکر داده بودم که می توانند پیشواز بروند ولی جدی نگرفته بودند! (باشد تا درس عبرتی شود برای ...D-: )

ارادتمند همیشگی تان

جودی-یی که دارد سعی می کند همه جوره رویتان حساب کند

پ.ن: راستی بابا!

می خواستم برایتان بنویسم که روی کادوهایم چی نوشته شده بود. سالی به رسم قدیمی-مان(مثل این زن و شوهرها هست که دیالوگهای قدیمی دارند؟) نوشته بود: لمس بودنت مبارک!

عطیه یک چیز خیلی خوشگل نوشته بود که در مورد شما بود. نوشته بود: ما به او محتاج بودیم، او به ما مشتاق بود...

مهسا، امسال حتی با متن های روی کادویش هم مرا غافلگیر کرد. روی کاغذ کادو(هرچند با کنایه ولی دوست-داشتنی) نوشته بود:

شادی را هیچ پیامبر و قدیسی

نمی تواند به تو ارزانی دارد

تو باید، خود، این ثروت را کسب کنی!

و روی کاغذ توی کادویش هم یک چیز قشنگ تر نوشته بود که بازهم در مورد شما بود(نمی دانم چرا روز تولد من یادشان می آید که در مورد شما بنویسند (-; ):

در جستجوی من به دنبال او، اوست که مرا می جوید!

راستی بابا! شما می خواهید چه کادویی به من بدهید؟!...

HAPPY-BIRTHDAY-TO-ME

2007-10-16T07:53:00.000-07:00

16 اکتبر 2007 مصادف با 24 مهرماه 1386(دو نقطه-دی)

بابالنگ دراز عزیزم سلام

امروز پایان آفتاب است

و سرآغاز فصلی است که دیر زمانیست

کلاغ ها پیام آور آنند

امروز، آغاز خزان است و ...

من فرزند پائیزم.

پ.ن: باباجان نمی خواهید تولدم را تبریک بگویید؟

الآن بیش از حد هیجان زده ام. تا چند ساعت دیگر نامه ای را ضمیمه ی این نامه خواهم کرد!

تا چند ساعت دیگر

ارادتمندتان

جودی یک سال بزرگ(تر) شده

You!

2007-10-10T14:02:00.000-07:00

سلام

بابای عزیزتر از جانم...

ادعای بزرگیست بابا! ولی از من بپذیر، هرچند راست نباشد

تقریبا بیست و هفت روز پیش بود که ما را به مهمانیت دعوت کردی. یادم می آید آن روزها هنوز کارآموزی ام تمام نشده بود. بچه ها mp3 و mp4 هایشان را پرکرده بودند از نامه های شما! توی گوشی فاطمه حتی برای عکسهای ما دیگر جا نبود. آن هم شده بود پر از نامه های شما. نمی دانم اگر ما را دعوت نمی کردی باز هم نامه هایت را می خواندیم و به یادمان می ماندی یا نه!

یک شب داشتم نامه ی یکی از یتیم هایی که به شما نوشته بود را می خواندم. خیلی چسبید! یعنی جالب بود. یک جورهایی محبت بی نهایت شما را به یادم می آورد.باعث شد تا دوباره با داشتن شما آرام و مطمئن بشوم و به خاطر داشتن شما مغرور! ;-)

می دانم بابا! آنقدر بدم که اگر من را به فرزندخواندگیت قبول نمی کردی، یک گوشه از آن یتیم خانه ی کثیف جا خوش می کردم و هیچ وقت سعی نمی کردم بشناسمتان!

توی نامه این جمله ها نوشته شده بود:

متولی مهربانم!

تو که همه ی ما را می بخشی

بزرگواری

عاقلی

صبوری

و باز کننده ی گره مشکلات مایی...

از تمامی کسانی که به ما یتیم ها بخشش می کنند، بهتری

و بهتر از همه ی آنها به ما کمک می کنی

بزرگ ، زیبا و قوی هستی

به ما محبت می کنی و هزینه ی زندگی ما را به عهده گرفته ای

ما را راهنمایی می کنی

دوست مایی

و ما یتیم ها! هرچیزی داریم، همه اش را تو به ما داده ای و همه اش برای تو است

هر وقت از کسی نا امید می شویم، به تو امید داریم و می دانیم گله و شکایت های ما را می شنوی

آرزو های ما را برآورده می کنی و برای ما هدیه و کادو می فرستی

باوفایی و همیشه به قولت عمل می کنی

وفاداری

خیلی راحت می بخشی

ناراحتی هایمان را از بین می بری

هروقت دلمان گرفته، بازش می کنی

هرچقدر بخواهیم کمکمان می کنی و مانع های زندگی مان را برمی داری

همیشه حرفهایمان را می شنوی

به ما محبت می کنی

تمام یتیم ها را به سرپرستی گرفته ای

هر کس متولی ندارد، پدرخواندگیش را می پذیری

به تمامی ما روزی می دهی

دل تمام یتیم های غمگین را شاد می کنی

به هر کسی مهربانی بخواهد، محبت می کنی

هر کسی تنها باشد و دوستی نداشته باشد، دوستش می شوی

عیب تمامی یتیم ها را از دیگران می پوشانی

در سختی ها،شما ذخیره ی من هستید

در اتفاق های ناگوار، امید من هستید

در هنگام ترس و وحشت ، همدم و همراه منید

در غربت، شما رفیق و دوستمید

وقتی همه چیز به من دادید و زندگی ام را تامین کردید، صاحب و متولی من هستید

وقتی غمگین و ناراحتم، به فریادم می رسید

وقتی سرگردانم، شما راهنمایی ام می کنید

وقتی پولم تمام می شود، شما برایم پول می فرستید

وقتی درمانده شده ام، شما پناهگاه خستگی ها و ناراحتی هایم هستید

وقتی خسته و پریشانم، کمکم می کنید

غم را از دل ما یتیم ها بیرون می بری و شادمان می کنی

مثل یک دکتر

نور شادی را به دلهایمان می تابانی

و همواره در قلبهایمان جا داری و همدم دلمان هستی

هرکس سرگردان باشد، تو راهنماییش می کنی

هرکس فریاد بزند و کمک بخواهد تو دادرسش می شوی

به هرکس پناه بخواهد، تو پناه می دهی

به هرکس ترسیده باشد تو امان می دهی

به ما کمک می کنی

اگر ما در حق تو بدی کرده باشیم، باز هم به ما پناه می دهی و ما را می بخشی و مهربانی و خوبی هایمان را پررنگ تر می بینی

به حرفهایمان گوش می دهی و مشکلاتمان را حل و آرزوهایمان را برآورده می کنی

از همه قویتری

از همه راستگو تری

از همه باهوش تری

از همه بهتر می شنوی و بهتر می بینی

از همه بزرگوارتر و بخشنده تری

و بیشتر از همه به ما لطف داری...

وفادارترینی

تمیزترینی

مهربان ترینی

هر یتیمی که پشتیبانی ندارد، تو پشتیبانش می شوی
هر کسی که پشتوانه ای ندارد، تو پشتوانه اش می شوی
هر کس ذخیره ای ندارد، تو ذخیره اش می شوی
هر یتیمی که کسی را ندارد که به او پناه ببرد، تو پناهگاهش می شوی

هر یتیمی که کسی به فریادش نمی رسد، تو به فریادش می رسی

هر یتیمی که چیزی ندارد تا به آن افتخار کند، به تو افتخار می کند

هر کس عزت ندارد، تو مایه ی عزت و آبرویش می شوی

هر یتیمی که کسی را ندارد تا کمکش کند، تو کمکش می کنی

هر کسی که همدم و مونسی ندارد، تو همدمش می شوی

و وقتی کسی بی امان می شود، تو به او امنیت می دهی

هرکس از تو مراقبت بخواهد، مراقبش هستی
به هرکسی که از تو ترحم بخواهد،رحم می کنی

هر کسی از تو عذرخواهی کند، می بخشیش

و هر کس از تو کمک بخواهد، کمکش می کنی

هر کس بخواهد که بزرگ و با عزتش کنی، عزیز می شود

و هر کس که از تو راهنمایی بخواهد، راهنماییش می کنی

هر کس از تو نیرو بخواهد ، نیرومندش می کنی

گره مشکلات ما را باز می کنی و در مشکلات به فریاد ما می رسی

حتی وقتی می خواهیم از ناراحتی و خشم تو فرار کنیم، چاره ای نداریم جز اینکه به طرف تو فرار می کنیم(ر.ج پایین نامه)

و توی پرورشگاه راهی نداریم جز اینکه فرزندخواندگیت را بپذیریم

و از تو کمک بخواهیم

و دوستت داشته باشیم

و به تو امیدوار باشیم

تو باعث شور و نشاط ما برای زندگی می شوی

و باعث می شوی تا برای خوشحالی تو زندگی کنیم

برای اینکه تو را ببینیم، مرتب برایت نامه بنویسیم

و از تو تشکر کنیم

هر وقت یادمان می آید که بابای قوی، مهربان و بزرگی مثل تو داریم، قلبمان شاد و آرام می شود

آب در دلمان تکان نمی خورد

و همه چیز را به تو می سپاریم

چون تو به ما نزدیک هستی

و مراقبمان هستی

و توانایی

و می توانی...

تو دوست هرکسی هستی که دوستی ندارد

و دکتر هر بیماری که دکتری ندارد

و رفیق دلسوز هر کسی که دوست دلسوزی ندارد

و راهنمای هریتیمی که راهنما ندارد

و مونس و همدم هر یتیمی که همدم ندارد

بابای خوبم...

شما من را از پرورشگاه در آوردید

و پدرخواندگی ام را پذیرفتید

و متولی ام شدید

هر چه خواستم برایم فراهم کردید و خریدید

هزینه ی زندگی ام را متقبل شدید

آنقدر به من همه چیز دادید که دیگر لازم نبود از خانم لی پت یا حتی خیرین دیگر چیزی بخواهم

راهنمایی ام کردید

به من محبت کردید و من را به خودتان نزدیک کردید

از من نگهداری و مراقبت کردید

هر وقت ناراحت بودم، ناراحتی ام را رفع کردید و هر وقت کمک خواستم کمکم کردید

وقتی اشتباه می کردم صبور بودید و مقرری ام را قطع نمی کردید. و وقتی عذرخواهی می کردم، من را می بخشیدید.

بابالنگ دراز عزیز! الحق که شایسته ی ستایش و این همه تعریف هستید

چون...

هیچ کسی مثل تو نیست ( جودی:یا همون دنیا دیگه مث تو نداره ی خودمون ;-) )

دوستت دارم برای همیشه

دخترخوانده ی تو

پ.ن:وقتی داشتم این قسمت را می خواندم یاد یکی از نوشته هایم افتادم که این بود:

از نبودنت می سرایم و شوق پرواز

از این که نیستی و هستی

از اینکه مدتهاست به خیالم چشم از تو برداشته ام و تو خیره نگاهم می کنی

از این بیداری و هشیار به این که گهگاه زیرزیرکی نگاهت می کنم

امروز مامان حرفهای عجیبی می زد

از خشم تو

و من گمان می کنم

دور از رحم توست که لبخندزنان بترسانیمان

تا یادمان هست،

دلمان از هر که می گرفت

جز تو کسی را نمی شناختیم

مگر ممکن است دلمان را بشکانی و رهایمان کنی

رویت را با اخم برگردانی و دور شوی

می دانم

خودت هم خوب می دانی

مثل مادری که وعده ی لولوهای نیامده را میدهد

مهربان در آغوشمان می کشی

حتی اگر خودت دلمان را شکانده باشی

Present!

2007-09-25T11:46:00.000-07:00

25 سپتامبر

باباجان سلام

چند روز پیش به مناسبت شروع سال تحصیلی جدید یک مقنعه خریدم و وقتی توی خانه می خواستم آن را امتحان کنم دیدم که از این طرفش آنطرفش پیداست. صاحب مغازه که پسرک ...ی بود مقنعه را پس نگرفت (بابای عزیز، آنجایی که آدم از عصبانیت می خواهد به یکی بگوید مرتیکه ی عوضی، همینجاست!!!)
چند روز پیش شنیدم که رشته ای با عنوان ارگونومی آمده است. برایم مسخره بود.اما دیشب که تا دیروقت مجبور بودم روی صندلی دروداغانم پشت کامی جان بنشینم و مدام برای اینکه کمرم درد نگیرد و پایم خواب نرود اینور و آنور شوم، فهمیدم داشتن یک صندلی مطابق با ارگونومی بدن چقدر مهم است!
این کامی جان همیشه مریض است، خیلی کند کارهایش را انجام می دهد و مدام وسط انجام کارهایش کُلی فکر می کند. کاش می توانستم با یک کامی جان دیگر عوضش کنم!
خبر داغ اینکه .... دانشگاه ما باز هم جابجا شد بابا! دانشجوی سال چهارم شدیم و برای چهارمین بار هم دانشگاهمان عوض شد! هرچند این جابجایی ها برای روحیه تنوع طلب من بد نیست ولی این دانشگاه جدید کلی پیاده روی دارد و اگر یک ماشین با کارت سوخت فول داشتیم چیزی کم نبود!

این روزها یک لیست تهیه کردم ام از عطرهایی که دوستشان دارم.هرچه می گردم یا نداردند یا خیلی گرانند! (بابا! می گویند وکیل محمد نصف پولشان را صرف خرید عطر می کردند. درست است؟ پس چرا من دلم نمی آید یک N اُم پولم را هم عطر بخرم؟)

ارادتمند

جروشایی که تولدش نزدیک است ;-)

پ.ن: باباجان! این نامه چیزی نبود غیر از چیزهایی که می توانید برای تولدم بخرید D-:

:-<

2007-09-17T09:41:00.000-07:00

17 سپتامبر

21:08

بابالنگ دراز عزیز

به دلیل مشکلات روحی فعلا قادر به نوشتن نیستم

ارادتمند

دخترخوانده ی راه گم کرده ی شما

پ.ن:باباجان! لطفا دلجویی کنید( منتظر دلجوییتان هستم) .من غیر از شما کسی را ندارم...

ToBeContinued...

2007-09-14T14:06:00.000-07:00

12:20 AM

جمعه، روز دوم رمضان مصادف با 15 سپتامبر!

بابای خوبم سلام

امروز دومین روز مهمانی تان بود. باید مهمانی فوق العاده ای باشد ولی انگار چون من همه ی دو ماه پیش را از دست داده ام و این روزها دارند مثل روزهای عادی می گذرند. می دانم توی مهمانی هستم ولی اصلا صاحبخانه که شما باشید را نمی بینم و به همین خاطر خیلی دپرسم!

امروز از Grandma Fatima خواستم تا به عمو حافظ بگوید من چکار کنم!

عمو حافظ این شعر را برایم خواند:

بیا که ترک فلک خوان روزه غارت کرد

هلال عید بدور قدح اشارت کرد

ثواب روزه و حج قبول آنکس برد

که خاک میکده ی عشق را زیارت کرد

...

حدیث عشق ز حافظ شنو نه از واعظ

اگرچه صنعت بسیار در عبادت کرد

مامان می گوید شعر عمو حافظ یعنی اینکه مهم نیست این دو ماه را از دست دادی و هیچ کاری نکردی، اگر عقل و عشق را داشته باشی ، همان کافیست!

فکر نمی کنم عقل و عشق داشتن چیز آسانی باشد...(یاد حرف خودم می افتم که وقتی داشتم با روانشناس درون شرکتی مان صحبت می کردم با ناراحتی گفتم که هیچ آرزویی (و در نتیجه انگیزه ای) ندارم و برایم کافیست که زندگی آرامی داشته باشم.روانشناس درون شرکتی مان خندید و گفت "فکر کردی یه زندگی آروم داشتن آسونه؟")!

راستی بهتان گفته بودم که می خواهند مدیریت E-Commerce شرکت را به من بدهند و من قبول نکردم؟ آقا بالاسری ام چون ازدواج کرده و N تا کار پاره وقت می کند وقت مدیریت این بخش را ندارد و می خواهد به زور هم که شده آن را به من بسپارد! (قرار شده بعد از کارآموزی ام بیشتر و جدی تر اصرار کند!!!) من هم کلی کلاس گذاشته ام و برایشان شرط و شروطی گذاشتم! (آخر بابا جان! شرکتی که از تویش پول در نمی آید را باید گذاشت دم کوزه و آبش را خورد.با من موافقید. مگر نه؟)

تا بعد که امیدوارم خبرهای بهتری برایتان داشته باشم

ارادتمند

جودی آبوت

Am-A-Girl

2007-09-13T05:03:00.000-07:00

پنجشنبه - 13 سپتامبر

3:08 PM

بابالنگ دراز عزیز سلام

امروز پنج شنبه است و من در خانه !

دیروز داشتم فکر می کردم اگر پسر بودم دو سه تا شلوار جین داشتم و یکی دوتا هم کتان. کمدم را پر می کردم از تی شرتهای نارنجی و زرد و قرمز و سبزپسته ای و آبی کاربنی! موهایم را از ته می تراشیدم یک عینک هم برای خودم می خریدم! چند تا جوراب ارزان می خریدم و چند تا گران با یک کفش کتانی جالب!

همینطوری غرق در پسری بودم که می خواستم باشم تا اینکه به این نتیجه رسیدم که "حالا که نیستم!"

خیلی وقت ها از این فکرهای بیخود می کنم.می گویم بیخودند برای اینکه بجایشان می توانم خیلی فکرهای مفیدتر بکنم.مثل اینکه "حالا که دخترم باید چجوری باشم!".

شاید هیچ وقت این سوال را از خودم نپرسیده باشم.یا خیلی سوالهای دیگر که کمکم می کنند تا اگر در شرایط غیرمنتظره ای قرار گرفتم چکونه برخورد کنم.بعضی از آدم ها 99% اوقات بهترین تصمیم گیری و رفتار را دارند.بهترین برخورد را می کنند و برای بیان منظورشان از مناسب ترین کلمه ها استفاده می کنند. ولی من خیلی وقت ها برخوردهایم، حتی برای خودم (که 21 سال است که می شناسمش) هم غیرمنتظره است چه برسد به آدم های دیگر!

نمی دانم چکار کنم. این روزها حتی به درست بودن "سادگی رفتارم" دارم شک می کنم و اینکه باید پشت هر رفتارم فکری داشته باشم یا فی البداهه زتدگی کنم...

امروز روز حذف و اضافه مان بود. در راه برگشت روی یک تکه فلز نوشته شده بود: مهدکودک چلچله

باز هم رفتم توی فکر که اگر یک مهدکودک داشتم چجوری اداره اش می کردم. فکر کردم ،بجای کلاسهای رقص و نقاشی و زبان، کلاس آداب اجتماعی و کنترل رفتار را برای بچه ها می گذاشتم .مثلا یاد می دادم که وقتی دخترها چیزی را در لیوان می نوشند، انگشت کوچکشان را بالا بیاورند و پسرها دور لیوان حلقه کنند.وقتی توی وسایل نقلیه عمومی هستند، اگر خسته نبودند برای بزرگترها بلند شوند.اگر توی راه پایشان به پشت پای کسی خورد، عذرخواهی کنند.غیبت نکنند و دروغ نگویند. مسائل و مشکلات را تحلیل کنند و بهترین راه حل را پیدا کنند.بفهمند که همه ی حیوان ها و گیاهان، مثل ما انسان ها شعور دارند و علاقه به زنده ماندن! پس اذیتشان نکنند ، تا اینکه یاد جشنواره ی پشه در مدرسه مهسا افتادم.

مامان می گفت تا مدتها بعد از خواندن داستان مهسا دلش نمی آمده پشه ای را بکشد. دوست دارید آن داستان را برایتان بنویسم؟

این بود:

تراژدی پشه ای

من خیلی غمگینم.مدتی است در افسردگی به سر می برم و حالا می خواهم طی یک عملیات انتحاری خودم را از این زندگی لعنتی رها کنم.می خواهید بدانید من چه جوری به این پوچی رسیدم و حالا زندگی برایم این قدر بی معنی شده؟ داستان زندگیم را براتون تعریف می کنم, تا بدانید دنیای ما چه قدر سخت است.

" داستان برمی گردد به خیلی سال پیش. وقتیکه پدر و مادرم در سن جوانی برای اولین بار همدیگر را دیدند. اولین دیدار آنها در یک سطل آشغال بزرگ بوده. آن ها مشغول کار و جمع آوری غذا برای خونوادشون بودند که ناگهان یک دستگاه بزرگ جمع آوری زباله دست های خشن و خونخوارش را توی اون سطل فرو می کند و مادرم که متوجه اون نبوده به کار خودش ادامه می دهد, ولی پدرم اون رو به یک سمت پرتاب می کند و نجاتش می دهد و بال های خودش آسیب می بینند.

مادرم از پدرم پرستاری می کند تا حالش کاملا خوب بشود.بعد از مدتی پدرم که یک مالاریا بوده از مادرم خواستگاری می کنه.مادرم هم با وجود مخالفت خونوادش به پدرم به شرط این که به هیچ آدمی آسیب نرسونه قول ازدواج می دهد. پدرم هم شرطش رو قبول می کنه و با هم ازدواج می کنن.مدتی بعد مادرم من را به دنیا می آورد.ما زندگی 3 نفره خوبی داشتیم. با هم تفریح می کردیم.غذاهای خوشمزه می خوردیم, و هر از گاهی خودمان را به یک مهمانی شام که برای تولد بچه های همسایه ترتیب داده بودند دعوت می کردیم.پدرم طبق ذائقه اش از بوی خون لذت می برد و به خاطر همین غذای مورد علاقه اش دل و روده مرغ بود که هر از گاهی توی سطل زباله ها پیدا می شد و مادرم با آنها غذای خوشمزه ای رو آماده می کرد و همه خوانواده پدرم را هم دعوت می کرد.آن ها از بوی خون مست می شدند, ولی پدرم هیچ وقت قولی را که به مادر داده بود فراموش نمی کرد.

تا این که یک روز که پدرم به سر کار رفته بود, خبر بدی شنیدیم و آن این بود که آدم های بدجنس به محل کار پدرم حمله کرده و آنجا را سمپاشی کرده اند و تعداد زیادی از همکاران پدرم زخمی یا کشته شده اند.ما خودمان رو خیلی سریع به آنجا رساندیم و دیدیم که پدرم روی زمین افتاده و به سختی نفس می کشه.مادرم در حالیکه سرش را به دامن گرفته بود , به شدت گریه می کرد.من هم اشکم داشت در می آمد. خیلی دردناک بود. پدر مهربان و عزیز من داشت از دست می رفت و هیچ کاری از من بر نمی آمد.ولی پدرم گفت"پسرم . مرد که گریه نمی کنه.تو بعد از من مرد این خونه ای و باید مواظب مادرت باشی." من دستهایش را در دست گرفته بودم. او در لحظه آخر دست مرا فشار داد و بعد چشم هایش بسته شد.ناگهان صدای گریه مادرم بلند شد.من سعی کردم او را آرام کنم, ولی کسی لازم بود تا مرا آرام کند.

به خاطر این اتفاق و کشته شدن تعداد زیادی از جامعه پشه ها 3 روز عزای عمومی اعلام شد و کشته ها طی مراسم با شکوهی به خاک سپرده شدند.

ولی مادرم بعد از این حادثه روز به روز ضعیف تر می شد.من اول فکر می کردم بعد از مدتی خوب خواهد شد, ولی وقتی دکتر بالای سر او آمد, فهمیدم علاوه بر ناراحتی به خاطر کشته شدن پدرم که او را ضعیف کرده, او تحت تاثیر مواد شیمیایی سم پاشی هم قرار گرفته.دکتر از او قطع امید کرد .ناراحتی, خشم و کینه ام نسبت به آدم ها دو چندان شد. آن ها موجودات عجیب غریب و خودخواهی هستند.خودشان نظم تمام دنیا را به هم ریخته اند و حالا می خواهند مارا که این قدر برای جهان مفید هستیم و قبل از پیدایش آن ها, در این سرزمین ساکن بودیم, از بین ببرند.نه پدر و نه مادرم, و نه هیچ کدام از دوستان ما به آنها هیچ آسیبی نرسانده بودند, ولی آنها با قساوت و سنگدلی می خواستند ما را بکشند.

چند روز بعد مادرم هم مرد و مرا در این دنیای پر از دروغ و ریا و نامردی تنها گذاشت.تنهای تنها. و من حالا هیچ کس را نداشتم. کار روز و شبم گریه و فکر کردن درمورد عزیز ترین کسانم بود.

تا این که روزی با "پشیره"آشنا شدم. او دختر خیلی خوب, مهربان و زیبایی بود, با بالهایی به نرمی ابریشم و چشمهای سیاه زیبا و دامنی ارغوانی که همیشه آن را به پا می کرد و دستهای خیلی ظریف و پاهای بلوری. در کنار او احساس راحتی و آرامش می کردم. او وقتی داستان زندگی من را شنید خیلی ناراحت شد و با من احساس همدردی کرد. او هم برادرش را در آن واقعه از دست داده بود. من او را خیلی دوست داشتم و فکر می کنم او هم نسبت به من چنین احساسی داشت.ما با هم قرار ازدواج گذاشتیم, چون فکر می کردیم این جوری راحت تر می توانیم غم دوری عزیزانمان را تحمل کنیم و از تنهایی هم در می آییم.پدر و مادر او اول به خاطر اینکه من یک رگه ام به پشه های مالاریا بر می گردد , موافق نبودند و فکر می کردند ممکن است به کسی آسیب برسونم. ولی من به آنها قول دادم با وجود این که هیچ دل خوشی از آدم ها ندارم, ولی به کسی آسیب نرسونم. با وجود پشیره دیگر نیازی به انتقام نبود.تا این که روزی با هم قرار گذاشتیم به تفریح برویم. داشتیم با هم بال می زدیم که او گفت " من گشنمه.می خواهم چیزی بخورم" من به او گفتم همان جا بماند تا چیزی برای خوردن پیدا کنم و برگردم.ولی وقتی برگشتم, جسم بی جان او را دیدم که روی زمین افتاده بود. گویا یک آدم نامرداو را از روی صورتش با دست های زمخت خود پس زده بود و او که آن قدر ظریف است نتوانسته بود از خود دفاع کند و با همان یک ضربه توانش را از دست داده بود.دستان یخ کرده اش را فشردم و او چشمانش را بست و با این جهان بدرود گفت.می خواستم جیغ بزنم و فریادکنم.آدم های بی مروت به پشیره عزیز من هم رحم نکردند. مگر او چه ظلمی به آنها کرده بود. او که آزارش به کسی نرسیده بود. او که مثل برگ گل لطیف بود و مهربان و زیبا. می خواستم خودم را به در و دیوار بزنم.جواب پدر و مادرش را چه می دادم...

حالا بدون او همه دنیا برای من تیره و تار شده و دیگر توانی برای من نمانده.خواستم انتقام بگیرم و به کسی که او را به این وضع انداخت یک نیش سمی جانانه بزنم که تا عمر دارد فراموش نکند, ولی یاد قولی که به پشیره دادم افتادم.آدم ها همه کسانی را که من دوست داشتم از من گرفته بودند. پدرم, مادرم, پشیره و حالا..."

داستان در همین جا به پایان می رسد. چون غول ترسناکی به نام آدم با یک پشه کش خوف انگیز, قهرمان داستان ما را نابود کردو بی اعتنا گذشت.

حب!

دیگ باید بروم. ادامه ی نامه ام را بزودی می نویسم!

تا بعد

ارادتمند

جروشا آبوت

MrP!

2007-09-11T10:26:00.000-07:00

بابای خوبم سلام

امروز 11 سپتامبر است که برایتان می نویسم.درست همین حالا به خانه رسیده ام. برعکس روزهای قبل آنقدر خسته ام که حتی نای شام خوردن را هم ندارم. بی موقع برایتان می نویسم؟

راستش را بخواهید ناراحتم و دلم به اندازه ی دنیای کوچک خودم گرفته است. امروز آقای "پ" حرفی زد که ته دلم را سوزاند. فکر کردم بهتر است ناراحتی ام را پیش شما بگذارم و بی - خیالش شوم.چون در غیر این صورت آقای "پ" تا آخر کارآموزی اش روی خوش از من نخواهد دید!

داشتیم با بچه ها لحیم کاری می کردیم.از شانس بد من هم، همه ی پسرهایمان استریلیزه اند!!! داشتند دنبال یک چیزی می گشتند که روغن لحیم را با آن به سیم ها بمالند که من دستم را روغنی کردم و به سیم ها زدم. آقای پ یک حرفی توی این مایه ها زد که "من اینجوری خوشم نمی یاد".فکر کردم منظورش این است که کار باید اصولی انجام بشود و گفتم

- اتفاقا یه همکاری دارم مثل شماست. اصلا آبمون با هم تو یه جوی نمی ره! راستی منظورتون چی بود؟

- نه، منظورم این بود که جالب نیست یه دختر جلوی چهار تا پسر دستشو بکنه تو روغن!

...

همین! :-(

بابا جان... کمکم کن تا بتوانم آدم ها را راحت ببخشم.درست مثل تو که هر بار که اشتباه می کنم، باز هم من را می بخشی!

دوستت دارم

خانم آبوت

Friday

2007-09-07T11:59:00.000-07:00

9:20 صبح

جمعه، 7 سپتامبر

یک هفته بعد...

هفت تا سلام.یکی برای امروز،یکی برای شنبه، یکی یکشنبه ،یکی... و یکی هم برای دیروز که برایتان نامه ننوشتم!

خیلی سخت است که آدم هفته ای یک بار برای بابالنگ درازش نامه بنویسد. توی این یک هفته ، هفت روز برای فراموشی، وقت است و همین می شود که مثل هفته ی پیش، روز آخر که می خواهم برایتان بنویسم همه چیز از ذهنم پاک شده است.

دوست دارم زیاد برایتان بنویسم. هر روز یا حتی روزی چند بار! هرچند یک دختر پرورشگاهی اتفاق مهمی توی زندگی اش نمی افتد که بشود روزی چند بار از آنها نوشت. یادم می آید وقتی "دنیای شیرین" را نشان می داد (می دیدید؟ همان که دو تا برادر و یک خواهر بزرگتر به اسم شیرین با پدر و مادرشان زندگی می کردند و بعد ها دایی و پسرداییشان همسایه ی دیوار به دیوارشان شدند!؟ شیرین هر شب درباره ی اتفاق های جالب توی زندگی اش می نوشت و داستان، همان اتفاق را نشان می داد)

من هم سعی می کردم مثل شیرین، هر روز درباره ی خاطراتم بنویسم. روزها گذشت و من چیزی برای نوشتن، غیر از سلام و خداحافظ به ذهنم نرسید.کم کم به شیرین حسودیم شد که چرا هر روز یک اتفاق جالب ، تعریف کردنی(پسوند لیاقت است D-:) و بدرد بخور توی زندگی اش می افتد! D-:

منطقی تر که فکر می کردم به این نتیجه می رسیدم که نویسنده و کارگردانند که قصه ها و اتفاق ها را می نویسند و از آن به بعد سعی کردم خودم، کارگردان زندگی خودم باشم (اگر یادتان باشد شما هم نویسنده اش شُدید (-: ).اینجوری قصه ها را آنقدر هیجان انگیز می کردم که دوست داشتم و زندگی ام کم کم حرفی برای گفتن داشت( بابا جان! یک وقت باور نکنید ها! این را فقط برای دلخوشی شما و از سر خودشیفتگی گفتم.همین!)

بگذریم...

شما خوبید؟ حتما هستید...

دوست دارم در این یک هفته ی باقی مانده هر روز برایتان توی کاغذ بنویسم و روز آخر که فرصت پست کردن نامه ام را دارم، همه شان را برایتان بفرستم. موافقید؟

همانطور که فکر می کردم با رفتن اکثر بچه ها، قسمت بدون کارخانه ی صاایران(یعنی همان جا که ما کار می کنیم)، سوت و کور شد.هرچند سعی می کنم نشاط قبل را به جمع برگردانم ولی نمی شود...

زهره قرار بود به ما Matlab یاد بدهد.چند جلسه یی گذشت و برای خودش کار پیش آمد و دیگر نیامد! و آقای پ، همان که می شناسید (اینجوری می نویسم تا اگر احیانا نامه اشتباهی به آدرس دیگری فرستاده شد چیزی لو نرفته باشد ;-) ) هم گفت که بنا به دلایل شخصی دیگر به ما میکرو درس نمی دهد.

چهارشنبه هم، آقای م، دلش برای قسمت بدون کارخانه تنگ شده بود و آمد تا یک سری به ما بزند.

گفتم که روز قبلش، ذکر خیرشان بوده

آقای م گفت: بله، من که غیر از خیر کاری نکرده ام.حالا چی می گفتید؟

داستان (گمان می کنم) روز دوم کارآموزی را برایشان تعریف کردم

یادتان می آید؟ گفتید حیف دست شما دخترها نیست که این کارهای سخت را می کنید؟ همه اش می خواستید کارهای - به نظر خودتان پسرانه - را خودتان انجام بدهید. وقتی کنتور می آوردیم لبتان را گاز می گرفتید و می گفتید "شما این کارارو نکنیدا! رضا، عادل، زود باشید برید کنتور خالی کنید" یا وقتی سیم توی پیچ کنتوری که به برق شهر وصل بود، گیر کرده بود، می خواستید خودتان درش بیاورید. من هم می خواستم خودم این کار را انجام بدهم.هی شما می کشیدید و هی من می کشیدم و این وسط صدای جیغ فاطمه بود که می گفت "جودی ول کن، خطرناکه". آخرش هم گذاشتم شما بکشید و پیچ را پیچاندید و بدتر شد. به من گفتید "خوشحال باش که من دارم از اینجا می رم.چون ما با هم خیلی لَجیم!".و بعد هم رفتید.

آقای م خندید و گفت:نه بابا! لج که نیستیم. فقط شما یه دختر مغروری و منم یه پسر کله شق!

خلاصه!

آن روز هم گذشت و روزها دارند می گذرند و یک هفته بیشتر به پایان این زندگی جالب، با همه ی خاطراتش نمانده است.

خانم ها قرار گذاشته اند حداقل ماهی یک بار، باز هم دور هم جمع شویم.فکر نمی کنم شدنی باشد ولی هرچه باشد، دوست های فوق العاده ای پیدا کرده ام.

خیلی حرف زدم و وقتتان را گرفتم. فرصت می کنید نامه های تمام یتیم های تحت سرپرستی تان را بخوانید؟

تا یک روز بعد و یک خبر دیگر

شاد باشید و ...

ارادتمند

جروشا آبوت

پ.ن: داشتم ماجرای آذر را برای سالی تعریف می کردم و اینکه چقدر عجیب است که خانواده اش گذاشتند، همان بندرانزلی دفن شود! سالی گفت شاید وقتی توی دریا غرق شده، برنگشته! انقدر برایم سنگین بود که انگار روز اول بود که آن خبر را می شنیدم...

Books

2007-08-29T04:32:00.000-07:00

29 آگوست

چهارشنبه - تولد وکیل سوشیانت

بابای خوبم سلام

چند روزی می شود که وقت نشده برایتان بنویسم.آخرین باری که وقت شد ولی ننوشتم، روزی(البته شبی!) بود که از خانه ی سالی برمی گشتم. برای درست کردن کامپیوترش من را به زور به خانه شان برد و به اجبار شب آنجا ماندم(چون صاایران نزدیک خانه ی صالحه اینهاست).شب دوم که به خانه برگشتم، آنقدر از دیدن مامان و بابا و مهسا ذوق زده بودم که یادم رفت برایتان بنویسم.

بابا!

کارآموزی خیلی خوب است.فوق العاده است.مخصوصا اگر بچه های خوبی مثل فاطمه و زهرا و سانازو آنسه و یک فاطمه ی دیگر و زهره ومعصومه و آقای جوانی و پورمند و اسباطی و زارعی و برادر آقای زارعی و طاهری و محرابی آنجا باشند. نمی دانم چطور امکان داشت که این همه آدم خوب یکجا جمع شوند(می توانید من را هم جزو آدمهای خوبی که گفتم در نظر بگیرید ;-) ).راستی، بهتان گفتم که صالحه هم پیش ما کار می کند؟ بخاطر من از قسمت SMD به اینجا آمد تا مثل ما کنتوری شود :D

اتفاق خیلی افتاده است ولی من هیچ کدامشان را یادم نمی آید.

بدترین اتفاق شاید تمام شدن دوره کارآموزی اکثر بچه ها بود که دیروز اتفاف افتاد. فکر می کنم از این به بعد قسمت "بدون کارخانه" ی صاایران خیلی سوت(؟) و کور شود.

بگذریم

فکر می کنم تابستان امسال رکورد کتاب خواندنم را شکستم."هنوز در سفرم سهراب سپهری"، "اگر خدا ما را فراموش کند از راشل ریمن"،یک کتاب درباره ی زندگی سهروردی که نه اسمش را یادم است نه اسم نویسنده اش را، یک داستان از یک کتاب دیگر و شاید چیزهایی که یادم نمی آید.این روزها هم هم زمان در حال خواندن کتابهای "نبرد تاریکی و روشنی از حسین وحیدی" و "نامه های بلوغ از آقای صفایی حائری هستم"!

هنوز در سفرم ،پر بود از نامه های شاعرانه ی سهراب سپهری.با اینکه خیلی جاهایش را دوست داشتم برایتان بنویسم ولی چون علامت نزدم ، حوصله ی خواندن آن همه حرف شاعرانه را دیگر ندارم.

اگر خدا ما را فراموش کند، اگر نتوانم بگویم فوق العاده بود، می توانم بگویم بهترین کتابی بود که این تابستان خواندم.مثل کتاب قبل خیلی جاهایش را دوست داشتم برایتان بنویسم و علامت هم نزدم.ولی حتما برای مرور خیلی چیزها هم که شده ، یک نگاهی بهش می اندازم و جاهای جالبش را برایتان می نویسم.

کتابی که درباره ی زندگی سهروردی بود چنگی به دل نمی زد و غیر قابل مقایسه با کتاب روشن تر از خاموشی ( زندگی نامه ملاصدرا)

داستانی هم که خواندم داستان منتخب یکی از جشنواره ها(؟) بود.خنده دار و در آخر غم انگیز!

نبرد تاریکی و روشنی،همانطور که خودش در اول کتاب نوشته: دفتر ی است داستانی گونه درباره ی سرآغاز و روند فرهنگ و شاروندی(همان شهروندی) در ایران باستان است.و به زمان قبل از زرتشت، وقتی ایرانی ها چند تا خدا داشتنذ بر می گردد. میان کلماتش پر است از کلماتی که انگار! آن زمان استفاده می شده.

و نامه های بلوغ هم 3 نامه است که آقای صفایی حائری برای بچه هایش نوشته و بعدا بصورت کتاب در آورده است.حوصله ی آدم را سر می برد.کلی حرف قلمبه سلمبه را برای یک پسر 15-16 ساله پشت سر هم ردیف کرده و در آخر هم ناراحت است که چرا پسرش به نامه اهمیتی نداده! من با این سنم حوصله ام سرمی رود چه برسد...

ولی بعضی ازجاهایش جالب است و خیلی چیزها از آن یاد گرفتم. این بار علامت زدم تا اگر وقت شد برایتان بنویسم.

خیلی حرف زدم

راستی!

بابا جان...

لطفا تولد وکیل سوشیانت را بهشان تبریک بگویید چون من شرمنده تر از آن هستم که ...

تا بعد

دخترخوانده ی شما

SAIran2

2007-08-24T14:23:00.000-07:00

جمعه 25 آگوست

شب

بابای خوبم سلام

این روزها مثل خیلی روزهای دیگر آنقدر سرشار از محبت های شما هستم که نمی دانم چه کار کنم.شاید هم بدانم ولی چون دخترخوانده ی خوبی نیستم کاری نمی کنم.

بابا دلم برایتان تنگ شده است. خیلی زیاد. برای فکر کردن به شما.حرف زدن با شما. حتی اگر مثل همیشه جوابتان را نشنوم...

این روزها از صبح زود تا نیمه شب بیرون از خانه ام. همانطور که گفتم برای کارآموزی می روم صاایران! جایتان خالی، همه چیز آنجا عالی است.تنها بدیش این است که وقتی به خانه می رسم دیگر وقتی برای خودم ندارم. درحال حرف زدن خوابم می برد و صبح که بیدار می شوم می بینم با لباسهای شب پیش خوابیده ام.

شبهای اول مامان به مهسا می گفتند که زود بساط شام را آماده کند تا من بخورم و بخوابم. شام که خوردیم من رفتم پیش کامی جان. مامان فکر کردند رفته ام بخوابم و بلند پرسیدند: "جودی خوابیدی؟"

من هم جواب دادم: "خواب؟ اگه الآن بخوابم پس کی زندگی کنم؟!"

روزهای اول زندگی ام دو بخش می شد.بخش بزرگتر زنده مانی و بخش خیلی کوچکتر زنده گانی!

دیدیم اینجوری نمی شود. آن بنده خداهایی که با تن خسته و خواب آلود نصفه شب می رسند خانه و تازه باید شام درست کنند و به بچه کوچکشان املا بگویند و لباسها و ظرفهای کثیف را بشورند! پس کی زندگی می کنند؟ دیدم ذهنم هنوز خراب است. برای زندگی ام اولویت قرار داده ام.

مثل قدیم ها! یادتان می آید؟ می گفتم تمام زندگی از بعد از کنکور شروع می شود. چند سال بعد زندگی از روزی شروع می شد که کار پیدا کنم.بعد از آن زندگی از وقتی شروع می شد که استقلال مالی داشته باشم .تا همین چند وقت پیش زندگی از زمانی شروع می شد که درسم تمام شود و حالا!... زندگی برایم وقتی بود که در خانه باشم...(و این یعنی خیلی بد.موافق نیستید؟)

سعی کردم چیزی را تغییر بدهم.

چیزی مثل اینکه همیشه لذت ببرم. می خواهم مثل خیام، پیرو فلسفه لذت باشم. (نمردیم و فیلسوف هم شدیم :-D)

حالا برای خودمان کلاس میکرو گذاشته ایم. آقای پورمند بنده خدا را مجبور کردی ایم هر روز حدود یک ساعت برایمان درس بدهد و چه عالی هم درس می دهد. می خواهم از این به بعد صدایش را ضبط کنم. دوست دارید برایتان بفرستم؟

یکی از مسئولانمان یک خانم 20 و اندی ساله است.فامیلی سختی دارد. نفر سوم علم و صنعت! که دارد فوق لیسانس می خواند. فکر می کنید حقوقش چقدر است؟ باورتان نمی شود...حقوق پایه اش حدود 300 و اندی است و این یعنی فاجعه!

روز اول خیلی ناراحت بودم. برایم سخت بود ببینم مردهایی که هرکدامشان یک زندگی را می چرخانند از صبح تا شب کار می کنند و خسته و خواب آلود به خانه می روند و تنها با 300-400 تومان زندگی شان را می چرخانند. بابا می گوید 300-400 تومان فقط پول خورد و خوراک ماست! داشتم با بابا(شما را نمی گویم ها ;-D) با ناراحتی صحبت می کردم و دنبال یک جواب می گشتم که اینها چه می خورند و چجوری زندگی می کنند که بابا جواب داد:"تو غصشون رو نخور! بابالنگ دراز داره خرجشونو می ده" و یکدفعه مثل اینکه آب یخ ریخته باشند روی سرم ،جا خوردم.حق با بابا بود. می بینید چه ساده گول خوردم بابا(اینجا شما را می گویم)؟

بهتان قول داده بودم که تا شما را دارم آب در دلم تکان نخورد ولی باز هم خورد. آن ها هم شما را دارند و تا شما را دارند نباید آب در دلشان تکان بخورد! کاش با این اصل ساده و شیرین بزرگ می شدیم و جوری یادمان می ماند که هیچ وقت آب در دلمان تکان نمی خورد...

حالا!

داشتم از آنجا می گفتم

کار ما بسته بندی کنتور برق است و از آنجایی که خیلی به الکترونیک مربوط می شود !!! ما را انداخته اند اینجا!

روز اول پروگرام کردن را به ما یاد دادند و بسته بندی را!

روز دوم پلمپ باز کردن و پلمپ بستن را!

می بینید؟ هر روز بهتر از دیروز a(دینگ دینگ)

از روز اول خراب کاریهای من شروع شد.برای پروگرم کردن کنتورها باید با برق 220 ولت شهر کار کنیم و این یعنی خطر مرگ (N) D-:

من هم فاز و نول را به هم وصل کردم و جرقه کرچکی بوجود آمد. فاطمه دوست تازه ام ترسید و پرید عقب و من که از این کشف جدیدم ذوق زده بودم داشتم به دو سر سیم سوسماری که دستم بود نگاه می کردم. از بعد از آن روز نوبتی شد. فاطمه و من یک روز در میان خرابکاری می کنیم. فکر می کنم روز سوم بود که سیم سوسماری متصل به برق شهر از دست فاطمه افتاد روی کنتوری که به سر دیگر وصل بود و یکدفعه زیر میز آتش گرفت.صدای نسبتا بلندی(مثل صدای انفجار گاز) بلند شد. آتش درست زیر پای آقای پورمند بود.آقای رحیمی داد زدند و گفتند برق رو بکــــــــــــش و آقای پورمند در یک عملیات محیرالعقول(اشتباه می گویم،نه؟) مثل تارزان (ببخشیدا!) به سیمی که از بالا وصل بود آویزان شدند و سیم را کشیدند.

آتش را خاموش کردند. یکی از این رابط هایی که سیم تویشان جمع می شود سوخت. فردای آن روز هم، من این کار را تکرار کردم و چون از روز قبل سعی کرده بودند ایمنی را رعایت کنند فیوز سوخت!

فردا یکدفعه دیدید جودی هم سوخت و بی جودی شدید ها بابا!

باید بروم یک عکسِ مامان(کنایه از عکس خیلی...نمی دانم! خودتان می دانید دیگر؟) بگیرم تا وقتی مُردم بگذارندش توی حجله.

زیرش می نویسند. دوشیزه ناکام مرحومه مغفوره جودی آبوت (احترام بگذارید :-D)

مهسا می گوید هرچقدر تویش خنده رو تر باشی بیشتر دلشان برایت می سوزد و می گویند آخه...

خیلی حرف زدم

هنوز از ناهارها و همکاران خنده-روی آنجا، کارخانه صنام و وضعیت صنعت ایران برایتان نگفته ام.(همان بهتر که درباره آخری چیزی نشنوید!)

راستی شدیدا، درحال کتاب خواندنم. یک کتاب خوب را تازه تمام کرده ام.درباره ی هر کتابی که خواندم برایتان ننویسم، از این یکی نمی توانم بگذرم

تا بعد که وقت بیشتری داشته باشم

ارادتمند همیشگی

مهندس جروشا آبوت(می بینید خود تحویل گیری تا کجاست؟ D-: )

Tired

2007-08-19T19:55:00.000-07:00

بیست و نهم!(از بس تاریخ روی کنتور ها را چک کردم حفظ شده ام)

بابای خوبم

کارآموزی سخت،خوب،خسته کننده

کمتر از پنج ساعت توی روز می خوابم

زیاد وقت ندارم

تا بعد!

ج.آ خسته، ارادتمند همیشگی شما

Very-Busy!

2007-08-17T19:42:00.000-07:00

شنبه،صبح خیلی زودِ هجدهم آگوست

بابالنگ دراز عزیز

سلام. خوب هستید؟ می دانید چه چیزی باعث می شود دیر به دیر برایتان بنویسم؟ اکثر اوقات دوحالت پیش می آید.یا اتفاق خاصی نیفتاده که بخواهم شما را در جریان آن قرار دهم، یا آنقدر اتفاق افتاده که نمی دانم از کجا شروع کنم و همین مانع نوشتن می شود.

تا چند ساعت دیگر کارآموزی ام شروع می شود.چون روز اول است تخفیف داده اند و قرارشده ساعت 8 صبح آنجا باشم و چون 2 ساعت تا آنجا فاصله است، باید ساعت 6 از خانه خارج شوم(می دانید در ایران واحد مسافت ساعت است؟ D-:) .روزهای بعد یک ساعت زودتر، یعنی ساعت 5 ! پس حداقل 4:45 باید بیدار شوم.

فکر می کنم روزهای سختی در پیش باشند و من بی صبرانه انتظارشان را می کشم.

از آخرین روزی که برایتان نوشتم کلی اتفاق افتاده است.وقت نمی کنم همه آنها را برایتان بنویسم.از این به بعد علاوه بر گزارش اخبار کارآموزی، از گذشته هم می نویسم.اشکالی ندارد که بابا؟

پنج شنبه شب:

قرار بود برای پیشنهاد چند پروژه به شهرداری سایتشان را زیر و رو کنم.توی قسمت "خدمات الکترونیک" سایت، بخشی با عنوان "جستجوی اموات بهشت زهرا" بود.

نمی دانم تا به حال برایتان گفته بودم یا نه! یادم می آید راهنمایی بودم و من هم که آبم با کسی توی یک جوی نمی رفت هیچ دوست نزدیکی نداشتم.نمی دانم من آدم ها را قبول نداشتم یا آنها من را!(خدا را شکر آدم-تر شده ام)

تا اینکه با دختری آشنا شدم که آن روزها قهرمان کوچک من بود. شاد، پرهیجان،گاهی هم آرام، با اعتمادبه نفس،کنجکاو و به طرز عجیبی خودساخته!

از بخت روزگار آذر هم دوستی من را پذیرفت و فقط خدا می داند چه رویاهایی با هم می پروراندیم.چون دبیرستان در یک مدرسه نبودیم، فقط تلفنی تماس داشتیم. درست یادم نمی آید که تابستان سال سوم بود یا پیش دانشگاهی. قرار گذاشتیم تا برای اولین بار به خانه ما بیاید.منتظر شدم. اما نیامد.تماس هم نگرفت. آنقدر ناراحت شدم که تا حدود 3 ماه تماس نگرفتم. دلم برایش تنگ شده بود. یک روز تصمیم گرفتم...

- الو، سلام علیکم

- (آقایی پشت تلفن) سلام علیکم، بفرمایید

- آقای میرمیران؟

- بله، بفرمایید

- ببخشید با آذر می خواستم صحبت کنم

- (بعد از مکث کوتاهی) انگار خیلی وقته ازش سراغ نگرفتید؟

- بله تقریبا سه ماه میشه

- آذر فوت کرده

- ...

مغزم از جا پرید. عذرخواهی کردم و تلفن را قطع کردم.بابای آذر بود.بغضش سخت گرفته بود.من هم!

بعدها فهمیدم بجای آمدن به خانه ما رفته بود مسافرت

شمال

دریا

شنا...

(اگر اشتباه نکنم) خواهرش درحال غرق شدن بوده که آذر برای نجاتش جلو می رود

و هر دو غرق می شوند

اسم آذر و خواهرش را توی سایت Search کردم

این آمد...

بابای خوبم.می گویند آذر پیش شماست.درست است؟ می شود سخت مراقبش باشید؟

ارادتمند

ج.آبوت

SAIRAN

2007-08-13T18:55:00.000-07:00

فردا!

بابای خوبم

گفتم امروز برایتان خبرهای خوبی خواهم داشت. کارآموزی ام برای صاایران درست شد (یک چیزی توی مایه های Horaaaaaaaaaay). از شنبه باید ساعت 5 صبح از خانه بیرون بروم و حدود 6 یا 7 شب به خانه برمی گردم.هر روز غیر از پنجشنبه و جمعه ها!

تا یک روز بی دغدغه

ارادتمند

جروشای کارآموز

Toward-Kashan

2007-08-12T12:26:00.000-07:00

12 آگوست

بابالنگ دراز عزیز سلام

پری روز-جمعه شب- از مسافرت دو، سه روزه مان برگشتیم.کاشان مثل قبل بود. انگار چیزی غیر از چند تا ساختمان و خیابان دست نخورده مانده بود.خیابان ها پر از موتوری بود. بازارها روزهای شهادت تعطیل، مردم زندگی می کردند... درست مثل یازده، دوازده سال پیش...

رنگ و بوی مذهبی شهر کمی تغییر کرده بود ولی نه آنچنان که تهران تغییر کرده

یادم می آید، یک روز، من و مامان می خواستیم سوار تاکسی بشویم. پشت جا نبود. من ابتدایی بودم و کوچولو! من و مامان جلو نشستیم. یک خانم مسن پشت نشسته بود و مدام غر می زد و مامان را دعوا می کرد که خجالت نمی کشد جلو نشسته!!!

این بار من و مامان و مهسا عقب نشستیم. یک خانم وسط راه سوار شد و جلو نشست. کلی با راننده خوش و بش کردند.

یک آقا با بچه و خانمش توی آفتاب داغ نزدیک ظهر، سوار موتور بودند. راننده تاکسی ما سرش را از تاکسی بیرون برد و به آقا گفت: خجالت نمی کشی زن و بچتو تو این آفتاب با موتور آوردی بیرون؟ ماشینتو تو خونه گذاشتی؟ هر چی داری، همون ماشینم که خریدی از صدقه سر ایناست

خلاصه

هنوز مردم به کار هم کار دارند...

در کل خیلی خوش گذشت.بعضی از همسایه های قدیمی مان را هم دیدیم.خانم دکتر شهشهانی، خانم باباقربانی، خانم دشتی زاده و خانم کافیان و دخترش ملیکا. دور هم نشسته بودیم و از خاطرات قدیم ها می گفتیم:

مامان می خواست برود مسافرت. من را به خانم دشتی زاده همسایه سمت راستی سپرد. روز اول نزدیک های ظهر بود که خانم دشتی زاده به خانه ما آمد تا به من سر بزند. من هم طبق معمول هلش دادم روی کاناپه سبزرنگ توی هال! می خواستم خودم پذیرایی کنم. دیسی که با میوه پر کرده بودم را آوردم و از ایشان پذیرایی کردم.عصر در همان دیس و با همان میوه ها از بابا پذیرایی کردم.فردای آن روز برای اینکه سرعت عمل و خودکفایی ام را به خانم دشتی زاده نشان بدهم و به او بفهمانم که بزرگ شده ام و نیاز نیست از من مراقبت کند، همان دیس که جاهای خالی اش را با چند میوه پرکرده بودم را از یخچال درآوردم و باز هم برای پذیرایی آوردم.

خانم دشتی زاده خندید و گفت: همون میوه های روز قَبله؟

من هم چون خجالت می کشیدم -با کمال تعجب از اینکه از کجا می توانسته فهمیده باشد- گفتم:نه!

بعد از مدت ها فهمیدم خیارها بعد از دو روز پلاسیده می شوند!

سالها گذشت.من اول راهنمایی بودم. مامان باز هم می خواست به مسافرت برود. من را به همسایه پایینی سپرد. صبح اولین روز همسایه پایینی آمد و برایمان چای آورد. ناراحت شده بودم.فکر می کردم آنقدر بزرگ شده ام که نیاز به مراقبت دیگران نداشته باشم! همان شب برای صبحانه ی روز دوم چایی درست کردم و آماده گذاشتم.فردا صبح زود بیدار شدم و چایی را گرم کردم. باز هم همسایه پایینی مان آمد .

من پیروزمندانه چایی را نشانش دادم و گفتم:امروز چایی درست کرده ام

خانم همسایه مان گفت: این به درد نمی خورد.جوشیده و مانده است!

ولی برعکس قبل!هنوز نفهمیده ام از کجا فهمید! شما می دانید بابا؟ D-:

امیدوارم فردا خبرهای خوبی برایتان داشته باشم

ارادتمند

ج.آبوت

پ.ن: این روزها هر کسی می خواهد برایم دعا کند می گوید "خوش بخت شی"!!! کاش بخت معنی دیگری داشت، مثل شانس، پول، موفقیت، هوش، یا حتی گِل D-:

U=My+Pride

2007-08-05T16:37:00.000-07:00

6 آگوست-خیلی دیر

بابالنگ دراز عزیز

الان صبح زود است.ساعت 2:33 و من بعد از مدت ها اولیت شبی است که بیدار می مانم.وضع خل گونگی ام زیاد شده است.شاید از اثرات تابستان همواره بی دغدغه و شلوغ پلوغ باشد!

یعنی هم کلی کار برای انجام دادن داری و هم می توانی روی کاناپه ی توی هال لم بدهی و فقط به چیزهای چرت و پرتی که از ذهنت رد می شوند اجازه عبور بدهی و بی دغدغه الاف(علاف؟ میگویم قاطی کرده ام!) باشی!

شنیدید که چند روز پیش آقای "م" فوت شدند؟ من نمی شناختمشان و فقط اسمشان را شنیده بودم.ولی گمان می کنم یکی از یتیم های تحت سرپرستی شما بودند.درست است؟

یک روز توی تلویزیون یک فیلم از ایشان نشان داد که تویش داشت یک نامه می خواند.یک نامه که نمی دانم خودش نوشته بود یا نه ولی به شما بود و فوق العاده جذاب!

توی نامه (یک چیزی توی این مایه ها) نوشته شده بود:

برای من چه عزتی از این بزرگتر که تو پدرخوانده ام هستی

و چه افتخاری از این بالاتر که تو متولی منی

تو همان طوری هستی که من می خواهم

پس من را آنچنان کن که تو می خواهی

خیلی قشنگ است بابا! نه؟

مطمئنم این نامه قشنگ هم مثل همه ی نامه های قشنگ دیگر ،دست خط تو است که با دستهای ما نوشته می شود.

آقای "م" فوت شد

و آقای "ل"

و خیلی آقاهای دیگر!

بابا شنیدی مفتی! های احمق بی-شعور عربستانی چه گفته اند؟(پوزش من را بپذیرید :-<)

(فکر می کنم آنجایی که عقل تقسیم می کردند آنها آخر صف ایستاده بودند و چیزی بهشان نرسیده و آنجایی که حماقت و کینه می فروختند جلوتر از همه برای خریدنش منتظر بودند!).گفته اند باید جایی که وکیل حسین و وکیل عمو عباس دفن هستند، مثل سامرا بمباران شود! گفته اند اگر خانم ها شناسنامه داشته باشند حرام است.اگر گواهینامه داشته باشند حرام است.

می گویند زمین کروی نیست و نمی چرخد و هرکسی بگوید که زمین می چرخد کافر است. خرید و فروش گل و دادن گل به دوستان و یا حتی بردن آن برای عیادت از بیماران حرام است. فیلم برداری و عکاسی و مجسمه سازی و فوتبال و اینترنت و ازین جور مسائل حرام است

شاید هم خنده دار تر از همه این که خوردن آب یخ حرام است!

با این جور تواصیف سُنی ها باید در زندگی شان را تخته کنند

و از آنجاییکه اکثریت مسلمانان را سنی ها تشکیل می دهند پیش بینی می شود تا سال 2010 جهان با کمبود جدی تخته مواجه شود

من می روم جنگل بزنم بابا :-D

تا بعد

هوای من را داشته باشید و کاری کنید تا من هم هوایتان را داشته باشم

من - ارادتمندتان - جودی

Miss

2007-08-01T21:16:00.000-07:00

همان دوم آگوست

بابا

همین الآن دیدم داستانی را که چند وقت پیش خوانده بودم،هنوز روی Desktop مانده.گفتم شاید بد نباشد بعد از آن ماجرای خسته کننده کمی بخندید:

دفتر خاطرات یک دوشیزه

آنتوان چخوف

13 اکتبر: بالاخره بخت، در خانه‌ی مرا هم کوبید! می‌بینم و باورم نمی‌شود. زیر پنجره‌های اتاقم جوانی بلند‌قد و خوش‌اندام و گندم‌گون و سیاه چشم، قدم می‌زند. سبیلش محشر است! با امروز، پنج روز است که از صبح کله‌ی سحر تا بوق سگ، همان‌جا قدم می‌زند و از پنجره‌های خانه‌مان چشم بر نمی‌دارد. وانمود کرده‌ام که بی‌اعتنا هستم.

15 اکتبر: امروز از صبح، باران می‌بارد اما طفلکی همان‌جا قدم می‌زند؛ به پاداش از خود گذشتگی‌اش، چشم‌هایم را برایش خمار کردم و یک بوسه‌ی هوایی فرستادم. لبخند دلفریبی تحویلم داد. او کیست؟ خواهرم واریا ادعا می‌کند که «طرف»، خاطرخواه او شده و بخاطر اوست که زیر شرشر باران، خیس می‌شود. راستی که خواهرم چقدر ساده است! آخر کجا دیده شده که مردی گندم‌گون، عاشق زنی گندم‌گون شود؟ مادرمان توصیه کرد بهترین لباسهایمان را بپوشیم و پشت پنجره بنشینیم. می‌گفت: «گرچه ممکن است آدم حقه‌باز و دغلی باشد، اما کسی چه می‌داند شاید هم آدم خوبی باشد» حقه‌باز! … این هم شد حرف؟! … مادر جان، راستی که زن بی‌شعوری هستی!

16 اکتبر: واریا مدعی است که من زندگی‌اش را سیاه کرده‌ام. انگار تقصیر من است که «او» مرا دوست می‌دارد؛ ‌نه واریا را! یواشکی از راه پنجره‌ام، یادداشت کوتاهی به کوچه انداختم. آه که چقدر نیرنگ‌باز است! با تکه گچ، روی آستین کتش نوشت: «نه حالا». بعد، قدم زد و قدم زد و با همان گچ، روی دیوار مقابل نوشت: «مخالفتی ندارم اما بماند برای بعد» و نوشته‌اش را فوری پاک کرد. نمی‌دانم علت چیست که قلبم به شدت می‌تپد.

17 اکتبر: واریا آرنج خود را به تخت سینه‌ام کوبید. دختره‌ی پست و حسود و نفرت‌انگیز! امروز «او» مدتی با یک پاسبان حرف زد و چندین بار به سمت پنجره‌های خانه‌مان اشاره کرد. از قرار معلوم، دارد توطئه می‌چیند! لابد دارد پلیس را می‌پزد! … راستی که مردها، ظالم و زورگو و در همان حال، مکار و شگفت‌آور و دلفریب هستند!

18 اکتبر: برادرم سریوژا، بعد از یک غیبت طولانی، شب دیر وقت به خانه آمد. پیش از آنکه فرصت کند به بستر برود، به کلانتری محله‌مان احضارش کردند.

19 اکتبر: پست فطرت! مردکه‌ی نفرت‌انگیز! این موجود بی شرم، در تمام 12روز گذشته، به کمین نشسته بود تا برادرم را که پولی سرقت کرده و متواری شده بود، دستگیر کند.

«او» امروز هم آمد و روی دیوار مقابل نوشت: «من آزاد هستم و می‌توانم». حیوان کثیف!… زبانم را در آوردم و به او دهن کجی کردم!

ضمیمه نامه قبل

ج.آبوت (یک دوشیزه D-:)

SaIran

2007-08-01T21:10:00.000-07:00

اول آگوست

بابالنگ دراز عزیز

اگر به زبان آنگولایی خیلی بشود "x" و خوشحال بشود "y"، من x^2.y (بخوانید x دو x = y به توان 2 ضربدر y) هستم.یعنی خیلی خیلی خوشحال!

(نمی دانم چرا هر وقت خیلی خوشحال می شوم چیزی نمی گذارد زیاد احساس خوشحالی بکنم و حس می کنم هرلحظه ممکن است همه چیز خراب شود!!!).دیروز کارهای اداری کارآموزی ام بعد از سه-چهار روز بالاخره درست شد و شنبه صبح قرار است برویم صاایران.درست شدنش ماجرایی داشت که تعریغش خالی از لطف نیست.

بعد از 3 روز بالاخره توانستم آقای "ک"، مدیر گروهمان را پیدا کنم تا با یک امضای ناقابل زیر فرم کارورزی ام، کارم را راه بیندازند. با خوشحالی وصف نشدنی دانشگاه را به قصد انجام ادامه امور بروکراسی! ترک گفتم و به سمت انقلاب حرکت کردم.پس از x واحد پیاده روی و x تا پرس و جو به مقصد رسیدم و داخل اتاق آقای "ا" شدم.

- بله؟

- برای کارورزی اومدم

- ببینم فرمتو

- بفرمایید

- (پس از تاملی با حالتی که انگار می خواهند مچ کسی را بگیرند گفتند...) برای چی می خوای بری کارورزی؟

- (من هم برای چند ثانیه مبهوت نگاهش کردم.گفته بودند نباید بگویم بجای کارآموزی ولی چون دلیل دیگری نداشتم، با یکی از آن لبخندهایی که وقتی خجالت می کشم تحویل می دهم گفتم...) برای کارآموزی

- (ایشان هم بدون تامل کاغذ را روی میز انداختن و گفتند...) نمیشه خانم

- (من هم مثل آدمهایی که غم دنیا ریخته توی صورتشان ادامه دادم...). ترخدا! من سه روزه فقط برای یه دونه امضاء می رم دانشگاه.حالا که اینو گرفتم شما...

خلاصه از او انکار و از ما اصرار! تا اینکه بالاخره راضی شد به عنوان طرح یکی از درسهایم برایم مجوز صادر کند!

- خب پرینتتو بده

- بله الآن! (بعد هم شروع کردم به زیرو رو کردن محتویات کیف همیشه نا مرتبم و هرچقدر گشتم پیدا نشد که نشد.حدس زدم که کپی پرینتم را توی دانشگاه جا گذاشته باشم.روز سوم بود.برگشتم دانشگاه و کپی را پیدا کردم.

روز چهارم انقلاب:

روز اولی که برای تحویل فرم کارورزی به جای فرم کارآموزی رفته بودم پیش آقای

دوم آگوست

بابا جان دیروز مشغول نوشتن بودم که مهسا وارد شد و نامه ام نیمه تمام ماند.داشتم می گفتم...

روز چهارم ،انقلاب:

روز اولی که برای تحویل فرم کارورزی به جای فرم کارآموزی رفته بودم پیش آقای "ا"-مسئول ارتباط با صنعت دانشگاه- ایشان با خصومت نسبتا زیادی گفتند که این کار ممکن نیست و آن دوره اصلا به عنوان کارآموزی محاسبه نمی شود.و به من گفتند که مگر چه از این همه بچه که برای 2-3 واحد یک ترم ثبت نام کرده اند کم داری؟

روز بعد که همان روز چهارم فعالیت من بود، فهمیدیم ورقه من که روز قبل تحویل ایشان داده شده بود، گم شده و بعد از ورود حدود نیم ساعت پیدا شد! آقای "ا" که دید قیافه ی من چیزی از x استرس کم ندارد گفت:

- ترسیدید؟ می خواید بگم چایی بیارن؟

- نه ممنون! فقط کلی نذر کردم! (نذر را با همین ذ می نویسند دیگر؟ D-:)

خلاصه! کارمان را با مهربانی ادامه داد و بعد از کلی اینور آنور رفتن و امضاء گرفتن برای انجام آخر کار برگشتم پیش خودش.2 ورقه جدا کرد و به من داد و با خنده رویی گفت موفق باشی.توی همین هفته برو صاایران و بده این ورقه رو (نمی دونم چیکار) کنن و بیارش پیش من

من هم که از قبل دیالوگم را حفظ کرده بودم برای جلب دلسوزی آن بنده خدا ادامه دادم:

- ببخشید میشه یه چیزی بگم؟

- بفرمایید

- همه به راحتی از پس هزینه های دانشگاه آزاد بر نمیان که بخوان واحد اضافه بگیرن و...(بحث کمی ادامه پیدا کرد و آقا گفت:...)

- خب وقتی میرید اونجا براشون توضیح بدید که تاریخ رو توی مدت کارآموزیتون بزنن تا این دوره به عنوان کارآموزی حساب بشه

- ببینید، من صادقانه گفتم که کارورزی رو به جای کارآموزی می خوام برم.خیلی ها یا به دروغ می گن برای یه درس می خوان برن یا اصلا نمی رن و فقط یه امضاء می گیرن.(باز هم بحث کمی ادامه پیدا کرد و آقا گفت:...)

- شما اصلا نگران نباشید.خودم میام صحبت می کنم تا تاریخ رو توی مدت کارآموزیتون بزنن

ببینید بابا!

نمی دانم این وسط چی داشت تغییر می کرد ولی هرچه بود خوب بود.آخر هم قول داد همان جایی که کارآموزی می روم اگر فعال باشم برایم کار دست و پا میکند

انگار آرزوهایم دارند محقق می شوند!(جمله درستی است؟ D-: )

خیلی حرف زدم

حرفهای دیگری هم دارم ولی بیشتر از این سرتان را درد نمی آورم

تا بعد

X به توان بینهایت ارادتمند

ج.آبوت

DAD-DAY

2007-07-28T01:20:00.000-07:00

روز تولد وکیل ایلیا

متولی خوبم

سلام

می دانید این فوق العاده که می گویند یعنی شما؟

باحال را که شنیده اید؟ این باحال هم یعنی شما!

یا وقتی می گویند یک چیزی حرف ندارد و خداست، یعنی شما حرف ندارید؟ و این خدا که می گویند هم شما هستید(اینجایش را حال کردید؟ (-; ).

خلاصه بگویم! فوق العاده اید.خیلی خیلی باحالید.حرف ندارید.اصلا خدایید!

یاد یک چیزی افتادم. بنیامین را که می شناسید؟ (بگویید قبلا می شناختم.چون تا چند وقت پیش هر کسی بنیامین را می شناخت باکلاس بود و الآن هر کسی او را نشناسد با کلاس است!!!).همان چند وقت پیش [ ;-) ] من و مهسا و مامان توی ماشین بودیم.من و مهسا یکدفعه جوگرفتمان و شروع کردیم بلند بلند بنیامین خواندن.

نههههههههههههههههه (با صدای بلند و با لحنی شوک آمیز)

دنیا دیگه مث تو نداره

نداره، نمی تونه بیاره

دلا همه بی قرار عشقن

اما عشقه که واسه تو بی قرا-ره

هیچکی مث تو نمی تونه

نمی تونه دلمو بخونه

بگو بگو کدوم خیابونه

که منو به تو می تونه برسو-نه

نههههههههههههههههه

نداره دنیا مثل تو! مثل تو! (2 بار تکرار D-: )

و بعد برای اینکه مامان چپ چپ نگاهمان نکند اضافه کردیم:

- مامان! می دونید اینو واسه کی خونده؟ یعنی مخاطبش کیه؟

- واسه کی؟

- وکیل سوشیانت دیگه!

- اِ! حدس زدم. فکر کردم برای بابالنگ دراز خونده

بعد هم من و مهسا چشمکی تحویل هم دادیم که مامانمان را فرشته کرده بودیم...

مدتها گذشت و یک روز مهسا گفت : "جودی می دونی بنیامین رو دعوت کرده بودند تلویزیون؟ "

- نه!!!

- آره، فکر می کنی چی خونده بود؟

- !!!

- دنیا دیگه مث تو نداره ... گفته برای وکیل سوشیانت خوندتش

- O-: کف می کنیم!!!

بابا!

نمی دانم چرا خیلی وقت ها یادم می رود بابا! پشتوانه! متولی! مسئول! پشتیبان! و حامی بزرگی مثل شما دارم. وقتی یادم می رود همه چیز به هم می ریزد.مدام باید نگران همه چیز باشم.فکر کنم و برنامه ریزی کنم و از قبل کلماتم را جفت و جور کنم تا همه چیز خوب پیش برود و بعد می بینم همه چیز خراب می شود. انگار کسی بند رخت نقشه هایم را می بُرد و همه ی لباس ها می ریزند!

راستی! یک چیزی می خواستم بهتان بگویم

اینکه :

دین دن دیش درن

...

روزتان مبارک

غافلگیر شدید، نه؟

D-:

بابا! من تنها یتیم این نوانخانه هستم که به شما تبریک می گویم؟

امیدوارم این طور باشد و برای همین من را از همه بیشتر دوست داشته باشید :-)

ارادتمند بابایی که دنیا که هیچ! آخرت هم مثل او را ندارد

ج.آ

دخترخوانده ی کوچک شما

:-<

2007-07-25T13:42:00.000-07:00

بابای از همه بهترم...

سلام

بابا جان! شما فقط جروشای شاد را دوست دارید؟ اگر با اغراق بگویم یک دنیا ناراحتم از دستم ناراحت می شوید؟... حتما می شوید، چون به شما قول داده بودم که تا شما را دارم، آب در دلم تکان نخورد و حالا آب بدجوری دارد در دلم تکان می خورد.

بابا نمی دانم مقصر کیست. آن روز که با ناراحتی از شرکت آمدم، خوشحال بودم که یک مشاور صبور و مهربان و باهوش و خوب توی خانه انتظارم را می کشد.تا همه ی موج های دلم را بریزم توی دریای دلش و او آب در دلش تکان نخورد...

آدم ها خیلی هم که خوب باشند، مامان آدم هم که باشند، حداکثر کاری که می توانند بکنند این است که حرفهایت را گوش کنند و هر چیزی که به ذهنشان برسد را بگویند.و باز هم این تو هستی که تصمیم آخر را می گیری!

یک روز دوستی حرف خوبی زد، گفت که تنها اشکال من این است که خیلی ساده ام... چیزی را که او سادگی می دانست، اسمش را صداقت گذاشته ام و حالا بعد از یک تجربه ی گس و بدمزه می بینم، همانقدر که صادق بودم، انتظار صداقت داشتم. همانقدر که مسئول بودم ، انتظار مسئولیت پذیری داشتم و...خوب نیست آدم همیشه صادق باشد.

دیگر یک جورهایی ار آقابالاسری هایم بدم می آید.

دوست دارم بهشان بگویم : شما مدیر خوبی داشتید و با سیاست مدیریت کردید.ولی من از حالم سیاست به هم می خورد.

دوست دارم بگویم که برایشان متاسفم که آدم مسئولیت پذیر و ساده ای مثل من را از دست داده اند.

دوست دارم بگویم که من دوست دارم سرم با تبر بریده بشود تا با پنبه!

برای خودم هم متاسفم که نمی توانم بی تردید تصمیم بگیرم

چینی ها می گویند آدم با کینه نمی تواند تصمیم عاقلانه بگیرد. بابا! کمکم کن

کماکان جودی

ارادتمند همیشگی شما

پ.ن: بابا! تنها چیزی که امشب من را خنداند پست فوق العاده مهسا بود.،شما خوانده اید؟ :-)

ImPolite

2007-07-23T19:22:00.000-07:00

صبح خیلی زود

بابای خوبم سلام

مامان می گویند من بی ادب هستم و با شما بد صحبت می کنم.

من هم گفتم قبلا از شما عذرخواهی کرده ام!

مامان خوشحال است که من می نویسم، یک پیشنهادهایی هم داده اند که وقتی نتیجه داد به شما می گویم.

ارادتمند

جروشا.آ

پ.ن: بابا! امسال همه ی گیلاس ها را با کرم داخلش خوردم! پروتئین بدنم بالا رفته :-)

مامان می گویند اگر نامه نوشتن برای شما وقت زیادی می برد به شما تلگراف بزنم! این ناراحتتان نمی کند؟

Mr K.D

2007-07-21T03:57:00.000-07:00

شنبه! 21 جولای

بابالنگ دراز عزیز

چند وقت پیش، شاید کمی مانده به امتحان هایم بود که حس شدید خنگی سراپای وجودم را فراگرفه بود.از بعد از ورود به دانشگاه آزاد، کسی دیگر من را جدی نمی گیرد.تنها کسی هم که گهگاه تعریف مختصری می کند مهساست که احساس می کنم چون چیزی درباره ی موقعیتم نمی داند من را خیلی برای خودش بزرگ می کند و سعی می کند با همان دلم را خوش کند.

همین باعث شد به فکر آقای "د" بیفتم.معلم گسسته پیش دانشگاهی!

آقای "د" تنها کسی بود که فکر می کرد من شاید کمی بیشتر از سر سوزن هوش، دارم و تشویقم می کرد تا از آن استفاده کنم. خیلی دوست داشت ببیند من چگونه تمرین هایی را که می دهد حل می کنم.برای همین همیشه بالای سرم می ایستاد تا به چیزهایی که می نویسم نگاه کند.من هم می گفتم "آقای د.....(آخرش را کمی می کشیدم، یعنی لطفا بروید نگاه نکنید!)" ، می گفت "بچه ها! اگر بخوایم جودی کنکورشو خراب کنه باید به مراقبه بگیم بیاد بایسته بالای سرش! " (بنده خدا نمی دانست بی- مراقبِ بالای سر هم من کنکورم را خراب می کنم!).یادم می آید یک روز هم برای یکی از مسئله هایش جایزه گذاشته بود و چون من حلش کردم برای تمام بچه های کلاس از آن شکلاتهای خارجی بسته ای خرید D:

همین باعث شد تا در به در اسم آقای "د" را Search کنم تا شاید ایمیلی چیزی پیدا کنم.

اسمش یادم نمی آمد و همین خیلی آزارم می داد.چند روز حتی توی خواب هم درباره ی اینکه اسم آقای "د" چه بود، فکر می کردم.تا اینکه یک روز صبحِ خیلی زود،بعد از یک Search خیلی خسته کننده و بی نتیجه! کارهایم توی اینترنت تمام شدند و کامی جان را خاموش کردم و یکراست رفتم توی تخت تا ادامه ی خوابهای شب پیش را ببینم.باز هم شروع کردم به فکر کردن:

رضا د... علی د... حامد د... حسین د... بابک د... خلاصه هرچی اسم پسر به ذهنم می رسید کنار "د" چیدم تا بلکه جوابی بگیرم تا اینکه رسیدم به ......... کیوان د...!خودش بود...

از خوشحالی توی خودم جیغی کشیدم و باز هم پریدم پشت کامپیوتر تا "کیوان د" را Search کنم.تا اینکه پس از پیگیری های مستمر موفق به کشف پروفایل 360 ایشان شدم.

شاگردهایش چند تا چیز برایش نوشته بودند و مطمئن شدم که خودش است.از قضای روزگار یک پست هم زده بود که براثر آن، شاخ های من تا صبح آن روز ، لحظه به لحظه درازتر می شدند.

توی پست از معشوقه 15 سال پیشش نوشته بود که یک روز سر میدان ونک با ایشان قرار می گذارد.قرار بر این بوده که جلوی چشم شوهر و بچه ی خانم معشوقه ،ماشین آقای "د" بایستد و خانم معشوقه بپرند توی ماشین و ماشین تا پارک ارم؟! برود و آقای "د" تا آنجا لام تا کام حرف نزند ،چون خود خانم معشوقه همه چیز را برایشان تعریف می کند.

آقای "د" بیچاره زودتر می رسند و آنقدر ماشین را جلو و عقب می کنند که بوق همه ی ماشین ها در می آید. هرچقدر می ایستند کسی نمی آید.تنها چیزی که نظرش را جلب می کند خانم نسبتا چاقی بوده که درحالیکه از خیابان -به همراه شوهر بچه به بغلش- رد می شود، شانه ی شوهرش را گاز می گیرد، به آقای "د" نگاهی میکند و پوزخندی می زند(چشمکش را یادم نیست می زند یا نه D:). وقتی مدت ها از آن ساعت می گذرد و کسی نمی آید، آقای "د" راه می افتند و بناچار می روند و فکر می کنند که چقدر آن خانم شبیه معشوقه 15 سال پیششان بوده!

خودشان نوشته بودند شاید می خواسته دلشان را بسوزاند.من که سر از سروته این داستان در نیاوردم.بابا! شما آوردید؟!

امیدوارم این آقای "د" هم بالاخره توی زندگی اش به آرامش برسد.

یادم می آید آن روزها خیلی سعی می کرد ما را نسبت به چیزهای تکراری توی ذهنمان مشکوک کند. از پیمان عقبه گرفته تا یهودیت و همه چیز را به زیر سوال می برد.یک جورهایی به نظر خودش نهیلیست بود.تا اینکه یک روز -که گمان می کنم توی ماه رمضان بود- صدای اذان آن آقاهه که خیلی ها دوست دارند( )، از مسجد کنار موسسه مان آمد. از قضا با آقای "د" کلاس داشتیم.

آقای "د" به محض شنیدن صدا درسشان را قطع کردند.به یک نقطه روی زمین نگاه کردند و جوری که پیدا بود بغضشان بدجوری گرفته، گفتند:

بچه ها!

من هر کاری می کنم ، می بینم نمیشه بیخیال خدا شد!

ارادتمند شما

ج.آبوت

خیلی دوست دارم بدانم الآن چکار می کنند.شما می دانید بابا؟ آخه فکر می کنم ایشان هم تحت سرپرستی شما باشند.درست است؟

Dreaming

2007-07-20T03:36:00.000-07:00

صبح جمعه

بیست جولای

بابا لنگ دراز خوبم

این روزها دنبال پانزده دقیقه وقت ناقابل بودم تا برایتان نامه بنویسم، ولی نمی دانم چرا هیچ پانزده دقیقه ای وقتش را به من نمی داد! نمی دانم دیروز بود یا امروز که داشتم دوستانم را در ذهنم مرور می کردم تا بعد از مدت ها اگر فرصت کردم سراغی ازشان بگیرم.Javier هنوز مشغول خرخوانی بود. Robin سرش خیلی شلوغ است.بعد از اینکه با Michael به هم زدند Status های عجیب و غریبی می نویسد. Mikey در ژاپن در حال خوش گذرانی است و می گوید، همانطور که او دخترهای ژاپنی را دوست دارد آنها هم دوستش دارند (به Mike سفارش کردم، به قول عمه جان! حتما یکی از آنها را تور کند!!!).Butler جواب ایمیل هایم را نمی دهد و گمان می کنم هنوز در غم از دست دادن دوست دخترش دپرس است. John هم که همیشه Online است ، ولی مدت هاست که از Bill خبری نیست...

بابا! شما می توانید برایم پیدایش کنید؟

داشتم فکر می کردم که Bill کجا می تواند باشد و چکار دارد می کند.هنوز کارتن خواب است یا به آرزویش رسیده و برای خودش رستورانی دست و پا کرده و آنقدر سرش شلوغ است که وقت ندارد مثل قبل دوستانش را از وضعیت کاری اش مطلع کند، که یاد یکی از حرف هایش افتادم.

یک روز داشتیم صحبت می کردیم.به Bill گفتم: "خب! من باید بروم تا با بابالنگ درازم Chat کنم"

Bill گفت: کاش بابالنگ دراز توی اینترنت Online بود

خیلی حرف جالبی به نظرم آمد، تا اینکه شما، اینجا، Online شدید...

قبلا فکر می کردم اگر شما اینجا باشید هر روز بهتان ایمیل می زنم، ولی انگار اینجوری نشد و الآن روزهاست که شما را از خودم بی خبر گداشته ام

همین باعث شد تا دیگر دنبال پانزده دقیقه نگردم و اولویت پانزده دقیقه هایم نامه نوشتن برای شما باشد.

خوب هستید؟

بابا

دیشب، شب آرزوها بود و من کلی آرزو برای دیشب داشتم.ولی متاسفانه از خستگی-شاید زودتر از دیگر اعضاء خانواده- خوابم برد.

چند وقت پیش سینما 4 یک برنامه ی -شاید به نوعی برای بعضی ها جدید- پخش کرد که با دیدن آن ،بخشی از خاطرات کودکی برایم تکرار شد. برنامه فیلم مستندی درباره آرزوها بود و می خواست این دید را به بیننده القاء کند که شما با فکر کردن به آرزوهایتان به آنها خواهید رسید.با فکر کردن به اینکه پولدار شده اید، پولدار می شوید و با فکر کردن به اینکه خوشبخت می شوید ، خوشبخت خواهید شد و... (یاد روانشناسس درون شرکتی مان افتادم که می گفت اگر آرزوهایت را بنویسی، حتی اگر خودت یادت برود، ناخودآگاهت آن آرزوها را دنبال می کند ).

آن روز فکر کردم، خب! بهتر است مثل کودکی هایم آرزو کنم و آرزو هایم را باور کنم.شروع کردم به تکرار آن چیزهایی که شاید فکر می کردم خوب است داشته باشم:

من موفق می شوم.من پولدار می شوم.من یک کار خوب پیدا می کنم.موقعیت شغلی ام روز به روز پیشرفت می کند.درآمدم خیلی بالا می رود...

ولی نمی دانم چرا حتی وقتی خودم را توی آن موقعیت می دیدم، احساس خوشبختی نمی کردم.شما می دانید بابا؟

بابا کتاب "سنگفرش هر خیابان از طلاست" را خوانده اید؟ نویسنده کتاب آقای کیم وو چونگ، صاحب کارخانه دوو است.ایشان می گویند آرزو مثل سکان کشتی است و ما آدم ها ناخداییم.اگر آرزو نداشته باشیم مسیر حرکت خود را نمی شناسیم و هرچقدر هم که تلاش کنیم، به مقصد نمی رسیم.

بابا به همین خاطر است که هرچقدر هم که تلاش می کنم احساس می کنم هنوز از سرجایم تکان نخورده ام؟

مثل مورچه ای شده ام که مدام دایره ی زندگی اش را دور می زند

بابا مورچه 6 تا پا دارد؟

یاد آرمینه افتادم که یک چیزهایی می گفت توی مایه های : تلاش نکن! دنیا به طرز احمقانه ای گرد است!

انگار خیلی حرف زدم

شاید 45 دقیقه! :-)

تا بعد

ارادتمند

جروشا آبوت

Week-end

2007-07-12T14:01:00.000-07:00

پدر خوانده ی عزیز
چند روز پیش دعوت نامه شما به سالی رسید و سالی به دیدن شما آمد.
هدی هم چهارشنبه نوانخانه را به قصد دیدن شما ترک کرد.
احساس می کنم نوان-خانه تعطیل شده و یتیم ها به تعطیلات رفته اند.
ولی من ،هنوز ،تنها ... همین جا مانده ام!

جروشای کمی دپرس
دختر خوانده ی حسود شما

FreeDom

2007-07-09T09:06:00.000-07:00

صبح چند روز مانده به اولین امتحان

بابا لنگ دراز عزیز

دلم برای نوشتن برایتان لک زده بود.خوبید؟ خوشید؟ سلامتید؟

حتما هستید.

پوزش من را بخاطر کوتاهی در نوشتن نامه بپذیرید.راستش ماجرایش مفصل است، می خواهید برایتان بگویم؟

چند وقت پیش، شاید بعد از آخرین نامه ای که برایتان فرستادم، کامی جان باز هم مریض شد و این بار ویروس Blaster به جانش افتاده بود. هر بار که دکتر آنتی ویروس می خواست معاینه اش کند، خودش را لوس می کرد و هنگ می کرد و اعصاب من را بیشتر از قبل به هم می ریخت. تا اینکه دست به کار احمقانه ای زدم.اسم ویروس را در رجیستری Search کردم و هر چه به آن نام پیدا شد، Deletش کردم. Delet کردن همان و مرگ زود هنگام کامی جان همان!

فکر می کنم باید روی یک کاغذ بزرگ بنویسم رجیستری جیز است و بچسمانمش بالای سر کامی جان!

من هم که دیگرحوصله ی دوا درمان این بنده خدا را نداشتم، چند روزی به همان حال رهایش کردم.تمام پروژه های نیمه تمامم روی هوا مانده بودند.دیدم نمی شود دست روی دست گذاشت."پنجره ها(Windows)" جدیدی بر رویش نصب کردم و تا الآن دارم از این پنجره کامی جان را می بینم! (خیلی بی ربط بود، نه؟ ببخشید)

یک روز بعد از آخرین امتحان

الو؟!

الو؟ آنجا باباست؟

بابا شما هنوز آنجایید؟

خانه تان را هنوز عوض نکرده اید؟

کدپستی تان هنوز همان قبلی است؟

امیدوارم اینطور یاشد چون خیلی خیلی دلم برایتان تنگ شده است و می خواهم باز هم برایتان نامه بنویسم. ننه کلثوم گفتند که دلم برایتان تنگ می شود ولی من مثل خیلی وقت های دیگر گفتم نمی شود و اشتباه می کردم.

بابا! آنقدر حرف برای گفتن دارم که نمی دانم باید از کجا شروع کنم. از اولین حقوق درست و حسابی که گرفتم و مامان اینها را به یک فنجان فیلم روز سوم دعوت کردم (عجب خوش مزه هم بود!) یا از ناراحتی های همیشگی مامان(ناشی از خل وضعی های من!)، یا در مورد پیشنهاد کار خارج از شرکت از طرف یکی از آقا بالاسری ها؟ شاید شنیدن داستان سرماخوردگی لذت بخشم هم خالی از لطف نباشد!

راستی فیلم مستند شبکه چهار را دیدید؟ اگر ندیدید پس حرف های گفتنی زیادی دارم، بماند برای بعد، شاید بهتر باشد برای نوشتن اینقدر هیجان زده نباشم...

تا اولین فرصتی که برای نوشتن پیدا می کنم

مراقب خودتان باشید

دختر خوانده امتحان تمام شده ی شما

پ.ن: راستی بابا سالی امروز پیش وکیل محمد است و به همین زودی ها می رسد پیش شما.مراقبش باشید و دعاهایی که برای من می کند را مستجاب کنید :-D

زنده باد آزادی مرگ بر امتحان

Theatre

2007-06-08T13:48:00.000-07:00

صبح تاریک شنبه

بابا بابا بابالنگ دراز عزیز

خیلی زودتر از چیزی که فکر می کردم برایتان نوشتم.راستش طاقت نیاوردم بهتان نگویم که دیشب برای اولین بار رفتم تئاتر و آن هم چه تئاتری! از آن چیزهایی بود که اگر نمی دیدم واقعا عمرم بر فنا بود... (شرطش یک طرفه هست ها! از جواب شرط نمی توان به فرض رسید. یعنی معلوم نیست حالا که دیدم عمرم بر فنا نباشد!!!)

بابا! پیشنهاد موکد می کنم که شما هم حتما بروید و ببینید.

اگر نروید واقعا چیز فوق العاده ای را از دست می دهید.

از من گفتن بود!

امشب و فردا شب که یکشنبه است، ساعت هفت بعد از ظهر، دانشگاه تهران تئاتر را تکرار می کنند.بلیطش فکر می کنم همان جا بلیطش را بدهند! اگر من به جای شما بودم حتی اگر شده بدون بلیط روی زمین می نشستم و نگاه می کردم...

می شود گفت در تمام مدت مثل آدم هایی که از عصر حجر به این دوران می آیند، مبهوت نگاه می کردم.چیزی شده بودم مثل:

قربانتان

ج.آ

پ.ن: پیش خودمان باشد بابا! دیگر دیدن هیچ فیلمی در سینما به من مزه نمی دهد.تئاتر کجا! سینما کجا!

راستی، موهایم هم هیچ شباهتی به آن بالا ندارد D:

Long-Mail

2007-06-05T21:03:00.000-07:00

امروز 5 ژوئن است

اینجا تهران است

رادیو جودی

بابای خوبم

دیر به دیر برایتان می نویسم چون حرفم نمی آید.با اینکه خیلی حرف برای گفتن دارم.این روزها هم نمی دانم چرا اینقدر بوی گند امتحان می آید.احتمالا باید همین طرفها باشد!

تا دیر نشده بروم سر اصل مطلب تا کلی خبر قدیمی بهتان بدهم که کلی کارِ نکرده دارم!

چند وقتی بود! خواندن کتاب "... هنوز در سفرم" را شروع کرده بودم.کتاب شامل شعرها و یادداشت های منتشر نشده از سهراب سپهری است.می شناسیدش دیگر؟ اسم کتاب از یکی از شعرهای خودش انتخاب شده:

هنوز در سفرم.

خیال می کنم

در آبهای جهان قایقی است

و من - مسافر قایق - هزارها سال است

سرود زنده ی دریانوردهای کهن را

به گوش روزنه های فصول می خوانم

و پیش می رانم.

کتاب جالب و سختی است.آنقدر یادداشت هایش گنگ است که گاهی اوقات فکر می کنم چرا آنقدر با خودش معذَب بوده. شاید هم چیزهایی که می خواسته بگوید توی کلمات متداول ما نمی گنجیده! آنقدر سخت است که گاهی اوقات خسته می شوم و کتاب را کنار می گذارم. روز بعد دوباره شروع به خواندن می کنم. چند صفحه که می گذرد یک نقاشی آشنا می بینم و می فهمم تمام آن صفحات را قبلا هم خوانده بودم D:

هرچند خیلی کند پیش می روم ولی کتاب، کتاب جالبی است. مخصوصا برای من که تازه می بینم چقدر با ایشان نا آشنا بودم(چقدر با ایشان نا آشنا بودم، جمله ی درستی است؟)

حس می کنم سهراب میلیون ها کیلومتر با آدم توی ذهن من فاصله دارد. می شود گفت، از او چیزی جز "به سراغ من اگر می آیید..."، مکان دفنش و عقاید-به قول خودم- پلورالیسم مذهبی اش نمی دانستم. حالا می بینم، او کجا و سهراب توی ذهن من کجا!

دوست دارم جاهای جالب کتاب را برایتان بنویسم.ولی از آنجاییکه نمی دانم فرصت می کنم یا نه، ترجیح می دهم اگر وقت شد آخر نامه ام اضافه کنم. ببخشید بابا!

پسر همسایه پایینی مان رفت...

و یک دنیا دلتنگی در خانه شان جا گذاشت.

فکر می کنم روزی نباشد که مامان آفاق-همسایه پایینی مان- گریه نکند. البته جای گریه هم دارد. پسر به این فوق العادگی کم پیدا می شود. پسری که ناخن های مامانش را کوتاه می کند.تمام کارهای خانه مامانش را می کند. یک ماه از دو تا پسر ناز و همسرش دور شده تا از مامان و بابایش مراقبت کند.و خیلی چیزهای دیگری که حتی فکرش هم به ذهن آدم نمی رسد... تربیت مامان آفاق فوق العاده بوده. تربیت پسرش را هم می پسندم. کاش توی مدرسه ها بجای ورزش و هنر،درس تربیت فرزند می گذاشتند D:

چند روز پیش یکی ار آقابالاسری ها تماس گرفت و گفت بروم شرکت.وقتی برمیگشتم برعکس خیلی وقتها خیلی خوشحال بودم.می دانید چرا؟ قرار شد بعضی از پروژه ها را جدا از شرکت انجام بدهیم.یعنی دیگر سهم شرکت برداشته نمی شود -هرچند همینجوری هم چیزی به ما نمی ماسد!- .و این یعنی خیلی خوب D:

چهارشنبه ی هفته ی قبل فهمیدم دروغگوی بزرگی هستم :-S

می دانید چرا؟ یادتان می آید گفتم از پروژه مان جواب نگرفتیم؟ واقعا خجالت دارد که یک دانشجوی سال سومی رشته الکترونیک در جواب گرفتن از یک مدار ساده ی "فرستنده و گیرنده ی مادون قرمز!" بماند. مگر نه بابا؟ نمی خواهید از پدرخواندگی من استعفا بدهید؟

خلاصه...داشتم می گفتم. از مدار جواب نگرفتیم. خیلی ناراحت بودم. با استاد نکته سنجی که داریم، جواب نگرفتن از پروژه یعنی نمره ی ترم -5- یا یک چیزی توی همین مایه ها!

به قول بچه ها گفتنی اندیشناک بودم و مترصد چاره یی! تا اینکه به ذهنم رسید، حالا که فرستنده و گیرنده را روی یک Board بستم، می توانم کلکی سوار کنم. می دانم حتی فکرش را هم نمی توانید بکنید. چون ذهنتان ذهن پیچیده ی یک باباست و من هنوز همان دختر پنجم ابتدایی!(این یک راهنمایی بود ;) )

مدارهای ساده ی باتری+سیم+لامپ+کلید یادتان می آید؟همان هایی که در ابتدایی می بستیم! همان را بستم :D ، بین مدار شلوغ و پر از سیممان، باتری(باطری؟) را به کلید و کلید را به LED و سر دیگر LED را به زمین وصل کردم. حالا بجای فرستنده، سیم به LED ولتاژ می ریاند و LED روشن می شد و مدار کار می کرد. خوشتان می آید چه دروغ بزرگی "ساختم"؟

بچه های کلاس از دیدن مدارمان به وجد آمده بودند.برایشان عجیب و جالب بود که چگونه یک فرستده پالس می فرستد و یک گیرنده می گیرد و LED را روشن می کند. یکی از پسرها پرسید "فرستنده و گیرنده در چه حالتی کار می کنند؟" گفتم حتما باید روبروی هم باشند. حالا یکی از خانم ها گیر داده بود. می خواست سر فرستنده را بالا ببرد تا ببیند باز هم کار می کند یا نه! بعد هم دنبال آینه می گشت تا نور را انعکاس بدهد و به گیرنده برساند. من که در مقابل ذهن فعال خرابکاری این خانم بُهت برم داشته بود و می دیدم اگر دست بکار نشوم گندش در می آید، مدام سر فرستنده را که با دستهای آن خانم بالا آورده می شد، پایین می بردم. زود مدار را جمع کردیم D: ، خدا را شکر هیچکس نفهمید...

بابا تا به حال تست روانشناسی داده اید؟

می خواهید بدهید؟ خوب شروع می کنیم سوالی را که در پایین متن می بینید یک تست روانشانی است . متن را با دقت بخوانید. تک تک کلمات در جواب نهایی تاثیر دارند :
یک زن در مراسم ختم مادر خود ، مردی را می بیند که قبلا او را نمی شناخت. او با خود اندیشید که این مرد بسیار جذاب است. او با خود گفت او همان مرد رویایی من است و در همان جا عاشق او می شود .اما هیچگاه از او تقاضای شماره نمی کند و دیگر آن مرد را نمی بیند. چند روز بعد او خواهر خود را می کشد .
به نظر شما انگیزه ی او از قتل خواهر خود چه بوده است ؟ چند دقیقه با خود فکر کنید و جواب های خود را یادداشت کنید. بعد برای یافتن پاسخ صحیح به پايين نامه مراجعه کنید.

و اما پاسخ :
ان زن امید داشت که در مراسم ختم خواهرش شاید ان مرد را دوباره ببنید .
بابا اگر توانستيد به این سوال پاسخ صحیح بدهید احتمالا شما یک بیمار روانی یا psychopath هستید .
یکی از بزگترین روانشناسان امریکایی این تست را بر روی افراد زیادی انجام داد تا به این نتیجه برسد که چه کسانی پاسخ صحیح می دهند .نکته ی جالب این كه اکثر قاتل های سریالی به راحتی و سرعت توانستند جواب صحیح بدهند .بنابراین اگر پاسخ شما صحیح بود احتمالا شما یکی از قاتل های سریالی آینده خواهید بود .سعي كنيد در رفتار خود تجديد نظر كنيد! D:

بابا!
ما آدم ها وقتی بچه هستیم و برایمان قصه می گویند، خودمان را جای قهرمان ها می گذاریم.فکر می کنم همه ی ما، کوچولوتر که بودیم، وقتی آقا گرگه درِ خانه ی شنگول و منگول را می زد، خودمان را جای حبه ی انگور می گذاشتیم تا نشان بدهیم چقدر باهوشیم.چون می شنیدیم حبه ی انگور توی کمد قایم می شود و آقا گرگه نمی تواند پیدایش کند.
وقتی مهربانی های سیندرلا را می خواندیم احساس می کردیم مهربانیم و وقتی داستان به امتحان کردن کفش گم شده می رسید، پاهایمان را نگاه می کردیم تا ببینیم پاهایمان آنقدر کوچک هستند که سیندرلا بشویم یا نه!
تا چند وقت بعد از اینکه پینوکیو را برایمان می خواندند,وقتی دروغ می گفتیم، دستهایمان روی دماغمان بود تا مطمئن شویم بزرگ نشده است.
وقتی دختر کبریت فروش توی سرما می لرزید، ما هم از بی محبتی آدمهای پولداری که از پشت شیشه بوقلمون سرخ شده ی روی میزشان پیدا بود، می لرزیدیم.
ابتکار که می زدیم یاد پسرکوچولوی توی وایکینگها می افتادیم و فکر می کردیم بابایمان همان آقای تپل توی کارتون است و ما از او باهوشتریم.
وقتی سوالی از ای کی یوسان می پرسیدند ، انگار که ما باید جواب می دادیم و کلی فکر می کردیم...
بزرگتر که می شویم، آنقدر مبهوت بزرگیمان می شویم که دیگر خودمان را جای هیچ قهرمانی نمی گذاریم. وقتی برایمان می گویند خانمی را جلوی چشم شوهر و پسرش سیلی می زنند و آن ها هیچ کاری از دستشان بر نمی آید، نمی دانیم یعنی چه. وقتی می شنویم در را آنقدر محکم می کوبند که دنده های خانم حامله ی پشت در می شکند نمی دانیم یعنی چقدر درد دارد. وقتی برایمان می گویند که یک مامان قبل از مرگش سرنوشت بد کودکانش را می داند و آنها را به همدیگر می سپارد، نمی دانیم چقدر سخت است...
بابا! ما بزرگ ها دیگر قصه ها را باور نداریم... من چند روز پیش قصه ای شنیدم...
بابا! شنیدم Grandma Fatima را کشتند. :(
  وقتی نامه ی شمارا درباره ی Grandma Fatima خواندم خیلی خوشحال شدم. توی نامه نوشته بودید که Grandma Fatima محبوبه ی شماست. محبوب یعنی دوست و ه علامت مونث است یعنی دختر.پس محبوبه یعنی دوست دختر. درست می گویم؟ خیلی از کلماتی که استفاده می کنید خوشم می آید.شما خیلی خوش فکر هستید بابا. شنیدم یک روز به وکیل محمد-بهشان سلام برسانید- گفته بودید نوانخانه ی دنیا را بخاطر تو ساختم ولی اگر وکیل ایلیا- به ایشان هم سلام برسانید- نبود تو را برای رسیدگی به نوانخانه نمی آوردم و اگر Grandma Fatima نبود هیچکدامتان را نمی آوردم. بابا یعنی اینقدر Grandma Fatima را دوست دارید؟
  از اینها که بگذریم، نامه ی دیگرتان در مورد Grandma Fatima مبهوتم کرد.
آنجاییکه از شما در مورد افرادی پرسیده بودند و شما جواب داده بودید که آنها Fatima ، پدرش ، شوهرش و پسرانش هستند! به نظرم رسید که می خواستید بگویید همه چیز وابسته به Grandma Fatima است. درست می گویم؟ فکر که می کنم می بینم چقدر بی معرفتند آدمهایی که می گویند شما آنتی فمنیستید.

ارادتمند بابا و Grandma Fatime
ج.آ
پ.ن:
1.بابا! مهسا بهم تذکر داد که لحن نامه هایم به شما درحال تغییر است.تا چند وقت پیش هر وقت احساس می کردم ممکن است لحن صحبتهایم مثل جودی جین وبستر نباشد شروع می کردم به خواندن نامه های او به بابالنگ درازش.خیلی وقت بود وقت این کار را نداشتم... خیلی درس بزرگی گرفتم بابا! فهمیدم اگر بخواهم دخترخوانده ی خوبی باشد-آنطور که شما می خواهید- باید نامه های شما را مذتب بخوانم!
2. این ترم،باز هم مثل هر ترم ،دیر یادم آمد که آخر ترم امتحان می گیرند. یک هفته دیگر-شاید هم کمتر- امتحان ها شروع خواهند شد و من انقدر نگرانم که غیر از کابوس های شبانه ام، روزها هم کابوس می بینم! ممکن است تا آخر امتحان ها وقت نکنم برایتان نامه بنویسم. پس تا بعد...

Ambiguity

2007-06-01T19:29:00.000-07:00

1June-00:07

بابالنگ دراز عزیز

دیر به دیر برایتان می نویسم؟ راست می گویید. شاید فکر می کنم شنیدن خیالات اتفاقی (Random) یک دختر کوچک، چنگی به دل نمی زند. نوشتن برای شما شده است مثل همه ی کارهایی که می خواهم شنبه انجام بدهم. از آن شنبه هایی که هیچوقت نمی رسند...

خوبید؟ من هم به قول سهراب سپهری خوش نیستم ولی سالم هستم و کار می کنم. علتی برای خوش نبودن* ندارم.ولی نمی دانم چرا این روزها، ترس از آینده پا به پای تخیلات ذهن کنجکاوم مدام خودش را به من نشان می دهد. شاید به خاطر حرفهای مامان باشد.دیروز می گفت که...بگذریم!

فکر می کنم هفته ی آرامی در راه باشد.حداقلش این است که امتحان نداریم. و این یعنی خوشبختی بزرگ! هرچند همان آرامش قبل از طوفانِ امتحان های ترم است و من سعی می کنم به روی خودم نیاورم.

امشب دچار ابهام شده ام. یک جور احساس گنگ.از آن احساسهایی که نمی شناسمشان.مثل اولین بار که به یک ستاره نگاه می کنی و دلباخته ی عظمت کوچک یک نقطه ی بزرگ می شوی. وقتی خواب می بینی پروانه شده ای و وقتی بیدار می شوی مبهوت می مانی که تو انسانی هستی که خواب دیده پروانه شده یا پروانه ای هستی که خواب می بیند انسان است. وقتی که در کویر گم می شوی و جز خودت نمی بینی و حتی تکرار خاطرات گذشته ات هم کمکی نمی توانند بکنند به احساس گنگی که در ذهنت قدم می زند

فکر می کنم باید حکومت نظامی بدهم به چیزهایی که در ذهنم می آند و می روند

ذهن، تعطیل!(یک چیزی تو مایه های بی-خیال) D:

دوستدارتان

جروشا.آ

پ.ن: 2) نگران نباشید.هرچه باشم.چه پروانه و چه انسان، می دانم شما هستید و نامه هایم را می خوانید...;)

1) نامه ی قبلی را ویرایش می کنم:عصر دیروز توسط افراد مهندس جراحی شد.

Busy...

2007-05-29T10:07:00.000-07:00

21:11 - 29 می

بابای خوبم

شاید یک هفته باشد که فرصت نکرده ام باحوصله برایتان بنویسم. چند روز پیش هم وقتی شروع کردم به نوشتن، یک دفعه دستم خورد به ظرف جوهر و همه اش ریخت روی نامه و تمام نامه خراب شد (چیزی مثل اینکه Keyboard قاطی کرد، Mouse هم که از قبل قاطی بود، کامی جان را ریست کردم و همه چیز پر!)

این هفته گرچه امتحان نداشتم ولی یک نفس "مشغله" بودم. درس ها و پروژه ها و تمرین هایی که باید تحویل می دادم کم بود که چهار کلاس درس (2 فیزیک و یک عربی و یک زبان) هم به لیست برنامه هایم اضافه شد! هفته هنوز تمام نشده و من کماکان خوابم می آید.

شنبه و یکشنبه که طبق معمول هر هفته خانه بودم باید خوب کار می کردم تا مشکل کمبود وقت روزهای دیگر کمی! حل شود. که متاسفانه نشد!

دوشنبه از صبح برای جواب گرفتن از پروژه آزمایشگاه بودم که باز هم متاسفانه جواب نگرفتم. امروز سه شنبه صبح زود بیدار شدم.تمرین هایی را که شب قبل تلفنی نوشته بودم را حل کردم. اتاقم را کمی تمیز کردم.و منتظر شاگرد گرام شدم(همانی که از کرج می آید!!!).کلاس تمام شد.سر پا غذا خوردم تا زودتر به کلاس ساعت 13-ام برسم.کلاس تمام شد.دوباره برای جواب گرفتن از پروژه رفتم آزمایشگاه که باز هم متاسفانه جواب نگرفتم.فردا باید پروژه را تحویل بدهیم و من هنوز هیچ کاری نکرده ام.فردا صبح شاگرد دارم.ساعت 13 باید دانشگاه باشم...

بگذریم.جای شکرش باقیست امتحان نداریم.شما هم مثل من از امتحان بدتان می آید بابا؟

حالا قسمتهای جالب این هفته را بشنوید:

1) کلاس عربی: داشتم درس موصوف و صفت را به آرزو می دادم...

- اگر بتوانی "است" به آخر جمله استفاده کنی موصوف و صفت است و اگر بتوانی "دارد" اضافه کنی مضاف و مضاف الیه است.

(آرزو همیشه می خواهد نشان دهد خیلی زبل است.به همین خاطر یواشکی نگاهی به جزوه انداخت و از روی آن خواند:)

-آره، مثل "گل زیبا" که میشه گل زیبا است پس موصوف و صفته و "گل گلدان" که میشه گلدان گل دارد و این مضاف و مضاف الیهه

(منم که می خواستم مثل همیشه ضایعش کنم گفتم:)

-خب خرِ آرزو چی؟ هم میشه گفت آرزو خر دارد که مضاف و مضاف الیهه، هم میشه گفت آرزو خر است که موصوف و صفته D:

2) کلاس فیزیک مدرن: بگذارید اول موقعیتم را در کلاس بهتان نشان بدهم...

خب! استاد یه سوالی پرسید.نگاهی به دانشجوی خرخوانی که جلوی من نشسته بود کرد و گفت:خانم ...(اسمش را یادم نیست!)

ناگهان استاد به من نگاه کرد و یک چیزهایی گفت که درست نشنیدم. من هم فکر کردم گفته شما ... من ناراحت شدم که چرا اسم من را نمی داند.گفتم آبوت هستم.گفت چی؟ گفتم آبوت هستم.گفت نمی شنوم.بلندتر بگو. بلندتر گفتم: آبوت هستم. یکدفعه استاد زد زیر آن خنده هایی که اغلب قابل کنترل نیستند و بعد از چند ثانیه گفت:

دکتر دانا از پنجره ی آنطرف دست تکان دادند و من داشتم باهاشان سلام غلیک می کردم

کلاس ترکید... D:

3) موس: این موجود که بدجوری نگرانم کرده بود و از اعصابم چیزی باقی نگذاشته بود، عصر دیروز توسط افراد مهندس معالجه شد(اولین کار شبه مهندسی ام وصل کردن دوسر یک سیم سبزرنگ موس بود که نمی دانم با آن همه تجهیزات که دورش بود چگونه پاره شده بود!)

4) عمو حافظ و عمو سهراب!و ماجراهای وکیل سوشیانت...: یادتان باشد درباره ی این دو مورد بعدا مفصلا توضیح دهم

فعلا می روم بخوابم

ارادتمندتر از همیشه

آبوت هستم ;)

Sigh...

2007-05-27T13:59:00.000-07:00

24:58 صبح دوشنبه!

27 می

بابای خوبم

سلام، بابا دلم بدجوری گرفته است. این روزها چیزهایی می شنوم که خیلی ناراحتم می کند. وقتی می بینم بعضی آدم ها به اسم اینکه از تو اجازه گرفته اند،کارهای بدی می کنند، خیلی ناراحت می شوم. باور نمی کنم شما این اجازه را بهشان داده باشید. من شما را می شناسم. متولی مهربانی که مسئولیت یتیمان را برعهده می گیرد ،بهترین روش تربیتی را برایشان انتخاب می کند.

وقتی می شنوم کسانی که خودشان را وکیل تو می دانند از موقعیتشان سوء استفاده می کنند خیلی ناراحت می شوم.می خواهم بزنم داغانشان کنم(می دانید که آدم خشنی هستم؟)

بابا! زودتر وکیل سوشیانتت را بفرست

بابا...

من می دانم وکیل سوشیانت مثل این آدم ها نیست. اگر ببیند یکی از یتیمان تحت سرپرستی شما راهش را گم کرده، بجای اینکه کتکش بزند، دستش را می گیرد.لبخند می زند و راه را به او نشان می دهد. می دانم وکیل سوشیانت مهربان تو یتیم های راه-گم-کرده را بغل می کند و انها را می بوسد.

مگر اینطور نیست که در زمان وکیل محمد(سلام من را بهشان برسانید)، ایشان به موهایشان روغن میزدند تا به عنوان یک جوان باکلاس و خوش تیپ در اجتماع ظاهر شوند؟ مگر ایشان نصف درآمد هرماهشان را صرف خرید عطر نمی کردند؟ جایی خواندم که ایشان حتی در سفرهای طولانی که غذا و لباس زیادی همراه نمی بردند،همیشه عطر و سوزن-نخ همراه داشتند تا حتی در مسافرت هم ظاهر خوبی داشته باشند.

خُب تفاوتش این است که این روزها، به جای روغن چسب مو مد شده است!

پس انصاف این وکیل-نماها کجاست؟

بابا خواهش می کنم زودتر وکیل سوشیانتت را بفرست...

ارادتمند شما و وکیل سوشیانت

جروشای دردمند

S/E+ing

2007-05-25T11:33:00.000-07:00

23:28 جمعه

متولی عزیز من را ببخشید

چون در 48 ساعت اخیر، روزها فقط خوردم و شبها فقط خوابیدم

دخترخوانده ی شرمسار شما

ج.آ

پ.ن:کامی جان باز هم هوشمندانه مریض شد!!!